Особенности кампании оппозиции во время президентских выборов 2015 г.

Первое, что бросается в глаза, когда читаешь аналитические материалы, посвященные выборам 2015 г., – это глубокий раскол в стане оппозиции. Он так и не был преодолен после поражения оппонентов режима в 2010 г. Тогда партии и движения действовали независимо друг от друга и выдвинули восемь претендентов, плохо координирующие между собой свои действия, хотя и придерживаясь некой общей стратегии борьбы с режимом. Она заключалась в мобилизации всех сторонников на ненасильственную революцию и смену власти в стране. В 2015 г. мы увидели не только раскол на сторонников бойкота выборов и приверженцев полного участия. Сторонников бойкота также следует разделить на тех, которые заняли позицию вынужденного бойкота, и тех, которые изначально выступали за него. Последние в основном объединились вокруг фигуры политического заключенного Николая Статкевича, который еще, находясь в тюремной камере, предложил свою кандидатуру в качестве единого кандидата от оппозиции. Он призвал всех политиков оппозиционной ориентации поддержать его, а в случае отказа ЦИК зарегистрировать его в качестве кандидата на выборах главы государства, объявить кампанию бойкота.

После выхода из заключения Н. Статкевич провел несколько встреч с избирателями, на которых предложил не отказываться от генеральной стратегии 2010 г. – подготовки к мирной демократической революции, направленной на смену режима и подготовку к проведению новых свободных выборов [1]. Такую стратегию мы дальше будем называть «безусловным бойкотом». Она ориентирована на мирную революцию наподобие той, которая в 2013 г. одержала победу в Украине. Однако призыв Статкевича тогда не был услышан лидерами политических партий и политизированных НПО. Единственной влиятельной организацией, изначально ориентировавшейся на такой сценарий, оказался Молодой фронт, лидер которого, также бывший политзаключенный Дмитрий Дашкевич в интервью газете Наша нива призвал оппозицию отказаться от пагубной переоценки собственного могущества и поддержать единого кандидата. Наиболее подходящими кандидатурами были названы Н. Статкевич и П. Северинец [2].

Однако большая часть партий и неправительственных организаций посчитали, что идея единого кандидата сама по себе неплохая, но вряд ли их партия или лидер получит такой статус. Да и время упущено для подготовки и проведения очередного Конгресса демократических сил, на котором можно было бы провести выборы. Поэтому большинство оппозиционеров избрало привычный путь: выдвижения собственных кандидатов на съездах, сбора подписей за собственных лидеров. Так поступили ОГП, БПОЛ Справедливый мир, движение Говори правду и БСДГ. Белорусские либералы выдвинули А. Лебедько, экс-коммунисты – С. Калякина, а отказ лидера движения Говори правду В. Некляева баллотироваться, не будучи единым кандидатом, создал вакансию, которая тут же была заполнена молодым неопытным, но очень активным политиком Т. Короткевич.

Несмотря на наличие партийных структур и богатый опыт такого рода рутинной деятельности, ОГП и БПОЛ не справились с решением задачи первого этапа кампании. Ни А. Лебедько, ни С. Калякин не смогли собрать 100.000 подписей граждан Беларуси, чтобы получить статус кандидата на выборах главы государства. Конечно, это происходило не без серьезного давления властей. Они усматривали в лидерах вышеназванных партий относительно опасных конкурентов для А. Лукашенко, хотя бы из-за наличия у известных лидеров партий не только опыта участия, но и снятия кандидатов, после начала досрочного голосования, чтобы не легитимировать сами несвободные выборы и их абсолютно предрешенный результат. Так или иначе, оба политика оказались в нише сторонников бойкота, которую я предлагаю назвать «условным», или вынужденным [3].

Наконец, стремление к участию на всех фазах компании проявил только один представитель оппозиции – Татьяна Короткевич. Она как раз и смогла собрать необходимый минимум в 100 тыс. подписей и стать представителем третьей стратегии на этих выборах – полного или «безусловного участия». Поскольку стратегии бойкота уделено достаточно много места в статье «Политические последствия освобождения Н. Статкевича», мы предлагаем сосредоточить внимание читателя на противоположной модели политического поведения – участии в несвободных выборах, а в заключении сравнить эффективность стратегий.

Уже в одном из первых своих интервью российскому журналу Огонек политик вспоминает, что «в истории независимой Беларуси женщина шла на президентские выборы лишь однажды. Это была Наталья Машерова, дочь многолетнего лидера БССР. Однако тогда, в 2001 г., она сняла свою кандидатуру еще на этапе сбора подписей. Татьяна Короткевич настроена более решительно. Первое и самое важное чего мы хотим добиться, чтобы государство уважало мнения людей. Чтобы власть не разделяла нас на плохих и хороших, врагов и своих, способных и неспособных, тунеядцев и вечно работающих»[4].

Хочу заверить автора, что такие же чувства и устремления испытывает подавляющее большинство оппозиционных политиков, а не только представители не такого уж влиятельного и многочисленного движения Говори правду. Так не лучше ли было объединить свои усилия с ними, чем «тянуть одеяло на себя» в год, когда действующий президент не справился с программой социально-экономического развития страны? Это открывало объединенной оппозиции хорошие возможности для завоевания доверия граждан. Я разделяю точку зрения лидера Молодого фронта, который в том же интервью довольно резко сформулировал проблему отсутствия моральных авторитетов среди оппозиционных лидеров и справедливо указал на то, что сейчас не время выдвигаться ни Татьяне Короткевич, ни Алёне Анисим, чтобы не превращать политическую ситуацию в «цирк» [5].

Тем не менее, командой молодого политика не только были собраны подписи, признанные белорусским Центризбиркомом во главе с Ермошиной действительными, но и проведена полноценная кампания: встречи с избирателями, выступление по БТ, участие в дебатах. Более того, Т. Короткевич смогла приблизиться к показателям А. Милинкевича в 2006 г. и В. Некляева в 2010 г. и занять нишу «оппозиции с умеренными установками», как назвали данный феномен белорусские социологи из НИСЭПИ. Необходимо вначале разобраться в том, кто же обитает в этом «доме» и чего им ждать от белорусской власти, в пятый раз поправшей право народа свободно избирать свое правительство.

Согласно сентябрьскому опросу НИСЭПИ, «по закрытому вопросу за Т. Короткевич готовы проголосовать 17.9% избирателей. При этом по открытому вопросу о том, за кого респонденты хотели бы голосовать, 7.2% назвали Т. Короткевич. Вместе с тем, еще 8 % респондентов отдали предпочтение одному из 10 оппозиционных политиков – А. Козулину,А. Милинкевичу, З. Позняку, О. Карач, А. Лебедько, А. Санникову,  В. Некляеву, Н. Статкевичу, С. Шушкевичу и А. Михалевичу» [6]. Хорошо известно, что ЦИК, поставил Т. Короткевич на третье место, с результатом в 4.42% [7].

По нашему мнению, данные по открытому вопросу НИСЭПИ свидетельствуют, что Татьяна Короткевич не стала признанным лидером оппозиции. Ей довольно сложно выступать в качестве некого строителя будущей коалиции оппозиционных партий, без чего победа над А. Лукашенко в 2020 г. невозможна. Она сама признала это, когда заявила, что после регистрации обратилась ко всем представителям оппозиции, чтобы провести совместную кампанию, но откликнулись только социал-демократы из БСДГ. Данная позиция по отношению к коллегам сохранилась и после выборов. По мнению Короткевич, «у нас есть стратегия и мы открыты для того, чтобы идти вместе. Пусть присоединяются, но участвовать в пустых разговорах мы не собираемся» [8].

Руководитель штаба Т. Короткевич А. Дмитриев признал, что люди, которые ее поддержали, «обычно не поддерживали оппозицию. Они или игнорировали выборы, или голосовали как большинство. Вместе с тем, несмотря на то, что мы привлекли к себе новых людей, мы не сумели переубедить часть тех, кто обычно голосовал за демократические силы. Они или не поверили в наши аргументы, или не поверили в то, что вообще в стране можно что-нибудь изменить. Это то, с чем нам еще придется работать» [9].

Все эти аргументы звучат прекрасно, если отвлечься от вопроса о том, о какой стране идет речь и какой политический режим в ней установлен. Однако для меня – это самый главный вопрос повестки дня. Если вспомнить, что в Беларуси уже 20 лет действует жесткий авторитарный режим, который использует несвободные выборы для легитимации власти одного лица, то не кажется ли уважаемому господину Дмитриеву, что, привлекая новых избирателей к урнам для голосования, он помогает режиму решить проблему участия? И вторая проблема, которая является не менее важной. Если использовать данные НИСЭПИ по закрытому вопросу, не кажется ли Дмитриеву показатель 17.9% недостаточным, чтобы участвовать в «цирке», который никак нельзя назвать свободными выборами?

Какие же надежды вдохновляли команду Т. Короткевич на этих выборах? Об этом можно прочитать довольно откровенные рассуждения руководителя ее штаба. «Как человек, обладающий определенным опытом, я и не рассчитывал на другой результат.  Как гражданин этой страны я надеялся, что власть воспользуется возможностью, предоставленной ей международными событиями. Итоги этих выборов просто открывали определенные возможности» [10]. А. Дмитриев уточнил, что речь не идет о парламентских выборах. Они являются мелочью, важной для небольшого окружения. Речь идет о социально-экономических изменениях, которые нужно провести в стране. «Если бы власти не побоялись дать Татьяне тот процент голосов, который она сегодня получила, тогда Лукашенко, который сегодня остается в своей должности, мог бы сказать – ну хорошо, так у меня сегодня большинство, но – вот меньшинство, которое хочет определенных перемен, и оно также довольно большое. Давайте послушаем, чего они хотят. Давайте неким образом скоординируем наши позиции. И, тогда, опираясь на меньшинство в 20-25% процентов, можно было бы начинать делать большие и очень важные шаги в нашей стране» [11].

Не знаю, чего здесь больше: политической наивности или незнания азов политической науки? А. Лукашенко никогда бы не удержался 20 лет у власти, если бы он проводил необходимые реформы и допускал реформаторов к браздам правления. Политическая власть в нашей стране относится к режимам личной власти, которые очень редко реформируются сверху, как утверждают многие представители транзитологии (науки о трансформации режимов). Наверное, г-н Дмитриев с этой наукой вообще не знаком.

Теперь попробуем рассмотреть еще одну проблему – идею Площади, к «смерти» которой руководитель штаба Т. Короткевич «не прилагал усилий», как он признал в интервью Радио Свобода. Он считает, что «эту идею нужно просто на время отложить. Есть времена, и есть идеи. Они должны соответствовать друг другу. Я не считаю идею Площади похороненной. То, что там сегодня вышло не много людей, как может быть кому то хотелось, не нужно говорить: все похоронено, все пропало. Не нужно впадать в истерику, в которую впадает часть лидеров оппозиции, – она значительно более позорная, чем оказывается ситуация на самом деле. Просто нужно сказать – хорошо, знаете, теперь просто не пришло время. Но есть время для чего-то другого» [12].

Под «чем-то другим» А. Дмитриев понимает чисто легальные методы воздействия на власть. Штаб Т. Короткевич собирается в судебном порядке обжаловать итоги выборов. Правда, в какой суд она собирается обращаться, не сообщила. Хорошо известно, что судебная система у нас находится в полной зависимости от президента Лукашенко, а Беларусь не является правовым государством.

Таким образом, сравнительный анализ стратегии бойкота и полного участия в выборах президента, с которыми выступила оппозиция, позволяет сделать вывод о важных преимуществах первой над второй. К большому сожалению, оппозиция оказалась не готовой к серьезной борьбе за власть, но сторонники бойкота обладают важными моральными преимуществами. Именно из их числа появятся лидеры, способные бросить вызов А. Лукашенко.

Примечания

[1] Гл.: Статкевіч агучыў пяць выключна рэзкіх пытанняў Лукашэнку // Наша ніва 23.09. 2015.

[2] Гл.: Зміцер Дашкевіч: Тое, што адбываецца ва Украіне, -- гэта апошні цвік у Расійскую імперыю // Наша ніва 27.05. 2015.

[3] Автор этого текста участвовал на пресс-конференции Анатолия Лебедько, по случаю начала компании по сбору подписей, которая состоялась 10 июля в офисе ОГП за месяц до сдачи подписей в ЦИК.

[4] См.:Кандидат против одного // За правду 29.07. 2015. http://zapraudu.info/kandidat-protiv-odnogo/http://zapraudu.info/kandidat-protiv-odnogo/

[5] Гл.: Дашкевич З. Там сама.

[6] Cм. Феномен Короткевич // НИСЭПИ, октябрь 2015.

[7] Гл.: Тацяна Караткевіч ня лічыць, што Лукашэнка перамог і будзе абскарджваць вынікі выбараў // Радыё Свабода 12.10. 2015.

[8] Там же.

[9] Гл.: Андрэй Дзмітрыеў. Інтэрвію ў ноч пасьля выбараў: “Апазыцыя будавала надзеі на гатоўнасць да ахвяраў” // Радыё Свабода 12.10 2015.

[10] Там же.

[11] Там же.

[12] Там же.

Комментарии

'сейчас не время выдвигаться ни Татьяне Короткевич, ни Ольге Анисим...' - аёй, Алена Анісім ужо змяніла імя на Вольга, а мы прапусцілі :)

'...не кажется ли уважаемому господину Дмитриеву...' - ці не здаецца паважанаму аўтару, што такія пытанні лепей задаваць непасрэдна адрасату? І - які жах - Дзмітрыеў, напэўна, не знаёмы з 'навукай' транзіталогіяй!!! Такая моцная заява - і без дэматыватара!

'...сторонники бойкота обладают важными моральными преимуществами. Именно из их числа появятся лидеры, способные бросить вызов А. Лукашенко'. Аптымізм у дачыненні да Статкевіча і кампаніі проста зашкальвае. Яны ўжо не раз 'кідалі выклік' - вынікі бачым на свае вочы :( А можа, аўтар расчараваўся ў групе Статкевіча і мае на ўвазе пенсіянераў з КХП-БНФ? :)

Рэдакцыя, пад гэтым артыкулам файны тэг: 'политическая статегия'. Тое, пра што вы распавядаеце апошнім часам, - іменна 'статегия'.

ВР

Гэты артыкул адрозніваецца ад папярэдняга тым, што няма графікаў. З графікамі ўсё ж пацешней размова аб байкоце.

P.S. Меў на ўвазе 'Целесообразность бойкота для власти и общества' Игоря Турчинского.

Anatol Starkou

Тут я цалкам згодзен з амерыканскім госцем - графікі зрабілі б артыкул яшчэ больш прывабным. І наогул, 'как хорошо, что все мы здесь сегодня собрались'. Зараз яшчэ Пятро ўставіць любімую цытату з часопіса 1991 г. ці газеткi 1994 г. - і штомесячны план па каментах 'Наше мнение' выканае :)

ВР

BP, спасибо, что заметили об Анисим. Видимо, автор мысленно объединил её с Карач. Да, Пятро с цитатами ждем :)

Костюгова

Па-мойму і па-тутбаеўску, яна 'Елена' (бел. Алена). 'Алёна' - блізкае, але інакшае імя. Ну малайцы, што хоць нейкія памылкі карэктна выпраўляеце - я пра 'статегию', etc. Адчуваецца ўніверсітэцкая адукацыя.

ВР

“Калгас застаецца вызначальным у нашым жыцьці ня толькі як камуністычны жупел, але і як форма землекарыстаньня. Магчыма, адсюль усё і пачынаецца. Прынамсі, Фёдар Дастаеўскі УПЭНЕНЫ, што прычына ў гэтым: “Гэта ўжо якісьці ЗАКОН ПРЫРАДЫ, ня толькі ў РАСІІ, але і ва ўсім сьвеце: хто ў краіне валодае зямлёй, тыя і гаспадары той краіны, ва ўсіх сэнсах. Так было паўсюль і заўсёды...

ТУРБУЮЦЦА, напрыклад, у нас цяпер ПРА АСЬВЕТУ, пра народныя школы, а я вось веру толькі таму, што школы тады толькі прымуцца ў нас сур’ёзна і грунтоўна, калі землеўладаньне і земляробства наша арганізуюцца ў нас сур’ёзна і грунтоўна, і што хутчэй не ад школы атрымаецца добрае земляробства, а, НААДВАРОТ, ад добрага ТОЛЬКІ земляробства (гэта значыць ад ПРАВІЛЬНАГА ЗЕМЛЯЎЛАДАНЬНЯ) атрымаецца добрая школа, але ніяк НЕ РАНЕЙ. А паралельна з гэтым прыкладам І ЎСЕ : і парадкі, і законы, і маральнасьць, і нават самы розум нацыяў, і ўсё, урэшце, усякае правільнае функцыянаваньне нацыянальнага арганізму арганізуецца толькі тады, калі ў краіне зацьвердзіцца трывалае землеўладаньне.

Тое самае можна сказаць і пра характар землеўладаньня: будзь характар арыстакратычны, будзь дэмакратычны, але які характар землеўладаньня, такі і ўвесь характар нацыі”. Паводле Дастаеўскага ў ЦЯПЕРАШНЯЙ беларускай нацыі характар КАЛГАСНЫ”.[ Радыё «СВАБОДА», 16.08. 2004 /Сяргей Дубавец

“Калгаснае шчасьце і электаральныя настроі – “Філязофія травы”]

\\\\

ЗАКОНАМ ПРЫРОДЫ адзіны для ЎСЯГО СВЕТУ-- калі характар нацыі КАЛГАСНЫ то і палітыкі, і палітолагі,і аналітыкі, сацыёлагі и БАЙКАТУНЫ(бойкотчыки) і парадкі, і законы, і маральнасьць, і нават самы розум нацыі КАЛГАСНЫЯ!!!

Пятро Касьнерык

Дзесяць год таму цытатка і выснова пра 'байкатуноў' былі б больш актуальныя. Цяпер калгасы ў Беларусі трэба шукаць до-о-ўга - іх перарабілі на СПК, КСУП і г.д. Скажаце, калгаснае мысленне засталося? А я думаю, што людзей з такім мысленнем у 2015 г. ужо меншасць.

ВР - Пятру

Скажаце, калгаснае мысленне засталося? А я думаю, што людзей з такім мысленнем у 2015 г. ужо меншасць.

=======

ні ПЕРАРАБІЛІ а пераіменавалі!

праўда нікаторыя перарабілі у рабаўладальніцкія гаспадаркі

5 ліпеня 2006 года. Радыё СВАБОДА

Валянцін Жданко, Менск “Паштовая скрынка 111”

“…Ня думаю, спадар Касьнерык, што фэрмэра Шруба можна лічыць рабаўладальнікам ці фэадалам.

КАЛГАСЬНІКІ ў ЯГОнай гаспадарцы — па сутнасьці, наёмныя работнікі (такія ж, як рабочыя на прамысловым прадпрыемстве ці КЛЕРКІ ў канторы). ДАРЭЧЫ, наёмную рабочую сілу выкарыстоўваюць фэрмэры і ў Нямеччыне, і ў Галяндыі, і ў Францыі...

І з гэтай прычыны іхныя фэрмэрскія гаспадаркі ня становяцца рабаўладальніцкімі».

++

ДАРЭЧЫ, у Нямеччыне, і ў Францыі агулам у 1 585 тысячах гаспадарак працуе ў іх 2 800 тысяч чалавек уключна з наёмнымі работнікамі(1994 г.)ў сярэднім атрыліваеца менш чым па два чалавекі ў адной гаспадарцы.

І менавіта з гэтай прычыны іхныя фэрмэрскія гаспадаркі не становяцца рабаўладальніцкімі.

1994 год. США.

Количество фермерских хозяйств -- 2 115 тыс.

Численность занятых – 3 250 тыс. человек. Менш ЗА 2 чалавекі ў АДНОЙ гаспадарцы!!!

3 250:2 115=1,54

Пятро Касьнерык

Ну, калі пайшла размова пра калгасы а-ля Пятро Касьнерык, то настаў час пагаварыць і аб артыкуле Владимира Ровдо с длинным названием 'Особенности кампании оппозиции во время президентских выборов 2015 г.', якое ўсё ж крыху карацей за тэкст кнігі Льва Толстого 'Война и мир', які 2 лістапада 2015 года з’явіўся на сайце НАШЕ МНЕНИЕ.

.

Я нічога не маю да В.Ровдо і да папярэдняга аўтара атрыкула аб байкоце 'Целесообразность бойкота для власти и общества' И.Турчинского. Я нават не ведаю хто яны, не ведаю гэта іх сапраўдныя імёны ці псеўданімы. Не ведаю таму, што не ўсё бачу адсюль з Нью Ёрка тое, што і як адбываецца ў вас на Беларусі. Але нешта мне ўсё ж відаць...

.

ОСОБЕННОСТИ НАЦИОНАЛЬНОЙ КАМПАНИИ БОЙКОТА. Частка I. Пачатак.

.

В. Ровдо: 'Первое, что бросается в глаза, когда читаешь аналитические материалы, посвященные выборам 2015 г., – это глубокий раскол в стане оппозиции. Он так и не был преодолен после поражения оппонентов режима в 2010 г.'

.

Я вымушаны паўтарыць сваю тэзу, якую выказаў у папярэднім каменце БАЙКОТ і ЛУКАШЫЗМ да артыкула И.Турчинского, што апазіцыі ўладзе на Беларусі не існуе, а існуюць незлічоныя партыі і рухі - Фронты і фронцікі, як я іх назваў, якія апаніруюць самі сабе, а не ўладзе, дзе іх не было, якіх аўтар назваў 'оппоненты режима'.

.

Калі мы будзем сыходзіць ад іншага - то бок апазіцыя існай уладзе існуе, то тады не трэба задумвацца аб чынніках яе параз за мінулыя 21 год - неяк жа змагаюцца людзі. Напрыклад, у артыкуле 'Моц рэжыму – у немачы апазыцыі' Сяргея Дубаўца, надрукаванага 02.11.2015 на СВАБОДЕ, сама назва кажа шмат чаго. Мяркую наступнае: моц рэжыму – у немачы апазыцыі, а немач апазіцыі, дадам, у пасрэднасці кіраўніцтва ёю.

.

Апошняе, то бок пасрэднасць у стане кіраўніцтва апазіцыяй - гэта наша традыцыйнае яшчэ з часоў так званага 'адраджэння', спосаб кіравання якім я называў і Сусанінскім, і папа Гапонаўскім. Бо ў выніку шасцігадовага шляху да адраджэння нацыі тагачасная апазіцыя ў выглядзе БНФ прыйшла да лукашызму, а частка кіраўніцтва Фронтам ледзь не да канадскай мяжы.

.

Чаму так адбылося?

.

(1) Мяркую таму, што ў аснове так званага адраджэння была закладзена ідэалогія нянавісьці да Расеі і рускага чалавека, а не любоў да Беларусі і беларускага чалавека. Ў якасці доказу гэтай тэзы прапаную азнаёміцца з артыкулам, які надрукаваны Народнай газетай у пачатку 1994 года, які за пяць месяцаў да тагачасных вырашальных першых прэзідэнцкіх выбрараў паведаў нам о русском империализме и его опасности.

У выніку гэтай публікацыі абудзіўся беларускі народ, тагачасная наменклатура пры ўладзе, якая ў большасці сваёй была з чальцоў камуністычнай партыі, прадстаўнікі якой лічылі галасы ў выбарчых камісіях, і, зразумела таму, што першай у гэтым 'адраджэнні' разабралася КПБ і перадаверыла ўладу свайму пераемніку Аляксандру Лукашэнку, які крыху пазней разабраўся з тым 'адраджэннем'.

.

Малайчына, Бацька!

.

Навошта нам тое 'адраджэнне', падобнасць якога ўжо другі год назіраем на Ўкраіне, якое адбываецца па сродкам грамадзянскай вайны, страты тэрыторыі і знішчэння эканомікі дзяржавы з-за бардака і адсутнасці моцнай улады, дзеля ажыццяўлення так званай 'нацыянальнай ідэі' часткі грамадства, сэнс якой пазналі ў закліку: 'Хто не скача, той маскаль', - то бок у нянавісці да Расеі і рускага чалавека.

.

Бо Беларусь павінна належыць усім грамадзянам Беларусі. Бо Беларусь павінна быць суверэннай дзяржавай. Моцнай дзяржавай з моцнай уладай.

.

(2) Мяркую таму так адбылося, што кіраваў тым Беларускім народным фронтам не Камандуючы Фронтам, не палітык, не артганізатар, не менеджар, а шоўмэн - то бок чалавек, якому патрэбна публіка, а шоўмэн не можа быць прарокам. Ён можа нядрэнна, мо лепей за нас з вамі, тусавацца на культурна-масавых тусоўках. А каб кіраваць масамі трэ мець іншы талент - талент палітыка, арганізатара, менеджэра. Дый трэба не быць пасрэднасцю, дый сапраўдны Камандуючы Фронтам шоўмэнам быць не можа.

.

Дарэчы, калі вы памятаеце, то ў тыя светлыя адраджэнскія часы сярод паплечнікаў адраджэнскіх пераменаў гэбістаў было таксама вельмі шмат, як і сёлета ў 2015-м неадраджэнскім годзе сярод звычайных грамадзян, якія не за Лукашэнку.

.

Вось толькі тры цытаты з нашых СМІ па дадзенай тэме:

СВАБОДА: 'Зянон Пазьняк: Караткевіч выконвае ролю падсадной качкі.'

UDF.by: 'Зенон Позняк уверен: Татьяна Короткевич может нанести вреда больше, чем вся 'псевдооппозиция' за 15 лет своего существования. Такое мнение высказал лидер КХП-БНФ в своей статье на сайте pieramoha.org .'

Белорусский партизан: 'Позняк: Короткевич - проект ФСБ России'.

.

Дык гэта кажа былы Камандуючы Фронтам, апанент улады, апанент апазіцыі ці шоўмэн?

.

Дзе тая маленькая Беларусь і дзе тая вялікая палітыка?!.

Вернемся лепей да нашых скромных адраджэнскіх баранаў...

.

Быў Саюз Непарушны (СССР) - і мы (саўкі) былі непарушныя. Пахіліўся ўверсе Саюз - пахіліліся і мы (саўкі) ўнізе. З пад карэнняў нашае саўковасці паказаліся адраджэнцы. Глянулі яны налева-направа, бач, - бапты фронцяць. Замуцілі і яны ў той Балтыі свой фронт, і адразу пабеглі да беларускага вярхоўнасавецкага мікрафону змагацца з камунякамі, якіх у Вярхоўным Савеце БССР было ў 10 (дзесяць) разоў болей за фронтаўцаў.

.

Цвёрда трымаўся той Фронт на дапросе,

Тоячы словы і думкі свае.

Вораг уладай дыміць папяросу

А змагарам падыміць не дае.

.

Так і прастаялі нашыя декабристы ПЯЦЬ год ля тых камунякаў і ля тых мікрафонаў. А мы (паплечнікі Фронта) ў гэты час пяць год ляжалі дома на канапе, і глядзелі цікавае тагачаснае TV-шоў з Вярхоўнага Савета... і піўко папівалі, бо поп-корна яшчэ не было...

.

Дык ці шмат гэта ШЭСЦЬ год (1988-89-1994) праляжаць на накапе, каб прафукаць момант ісціны ў гісторыі нацыі, які бабулька Гісторыя дае АДЗІН РАЗ мо ў мільён лят?

Ня ведаю. Я ж на канапе тады ляжаў ля тэлевізара побач з тутэйшымі змагарамі, і не думаў... Мы па БТ шоў 'Адраджэнне' тады глядзелі... Цікавае шоў было, я вам скажу!

.

Вось так з'явілася наша так званая апазіцыя ўладзе - дакладней тое, што мы прывыклі называць словам апазіцыя, бо з тых часоў усе апазіцыйныя ўладзе людзі, хто не ідзе праведным курсам Сьвятога Прарока Адраджэння - ўсе ці то кагэбісты, ці то фээсбісты, ці то лукашысты, ці то акупанты.

.

Адсюль выснова: не знішчыўшы бел-чырвона-белую ідэалогію так званага адраджэння (1988-89-1994) ніколі не прыйдзем да яднання апазіцыйных палітычных сіл і ніколі не знішчым той ненавісны рэжым, які называем рэжымам, а не ўладай, ніколі не прыйдзем да беларускай дэмакратыі - ўладзе падкантрольнай народу.

.

У красавіку / апреле 2015 года, адразу пасля таго, як стала вядома аб падтрымцы Партыі БНФ магчымага будучага кандыдата на пасаду прэзідэнта Таццяну Караткевіч, на сайце партыі ў каментах да гэтай навіны надрукаваў артыкул 'БЕЛ-ЧЫРВОНА-БЕЛЫЯ ДАНАЙЦЫ', які таксама быў змешчаны на форумах СВАБОДЫ і НАШАЙ НІВЫ. Вось ён:

'Партыя БНФ падтрымала вылучэнне Таццяны Караткевіч...'

Што я вам, Таня, скажу... Бойцеся б-ч-б данайцаў дары прынасяшчых.

Вось гэтая заява аб падтрымцы - менавіта такі падарунак. Чаму? Калі б гэты баявы б-ч-б атрад маўчаў да фіналу выбараў-2015, у якіх вас бы зарэгістравалі ў якасці кандыдата на пасаду прэзідэнта, то было б лепей. А так... бойцеся б-ч-б данайцаў, Таццяна.

.

'Какое приятное, европейское , интеллигентное первое лицо государства могла бы иметь Беларусь в лице Татьяны...'

'Хитрый ход системы. Раз люди не хотят идти на выборы, так может хоть пойдут теперь, потому что женщина очень красивая.'

'Я за всех, кроме одного! Женщина - это всегда лучший выбор. Буду собирать подписи избирателей за Т. Короткевич!'

.

Гэта тры каменты з форума ТУТбая па тэме артыкула, ў якім згадана, што 'Палітычная камісія Партыі БНФ прыняла рашэньне падтрымаць у якасьці супольнага кандыдата на пасаду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад ініцыятывы “Народны Рэфэрэндум” спадарыню Тацьцяну КАРАТКЕВІЧ.' Каменты розныя, там іх больш за 800... То бок падстава для аналізу вашага, Таццяна, магчымага ўдзелу ў выбарах-2015 ёсць.

.

На маю думку, а галоўнае я выказаў у пачатку, вам перад рэгістрацыяй сваёй кандыдатуры, калі вы ўсё ж вырашыце ісці на выбары, трэба зрабіць некалькі крокаў, а менавіта:

- забараніць прадстаўнікам усіх апазіцыйных арганізацый (далей - апазіцыі) узгадваць сваё імя да фіналу выбараў-2015;

- выйсці з складу ГАВАРЫ ПРАЎДУ ці адмежавацца ад сяброўства з гэтай кампаніяй, а таксама адмежавацца ад ініцыятывы «Народнага рэферэндуму»;

- не ўдзельнічаць ні ў якіх тусоўках апазіцыі.

Таксама лічу неабходным перасцерагчы вас ад любых кантактаў з б-ч-б замежнымі данайцамі, ў тым ліку беларускімі замежнымі СМІ. З тутэйшымі незалежнымі СМІ прапаную звесці кантакт да мінімуму.

.

Другое, што на мой погляд важнае і што вам не трэба забываць, гэта тое, што беларускі народ ў 2015 (як у 1994-м і ва ўсе іншыя гады выбарчых камапаній) выбірае кіраўніка УСЕЯ БЕЛАРУСІ, а не прадстаўніка, скажам, сваёй б-ч-б ці іншай часткі.

Ў гэтым сэнсе беспартыйны Аляксандр Лукашэнка мае некаторую перавагу перад вамі. Але...

Але, калі б вы ішлі толькі з жаночай часткай беларускага грамадства - то бок ваша каманда падтрымкі была б выключна з жанчын Беларусі, то мяркую ў Рыгоравіча шансаў на перамогу было б не болей за 50 / 50.

.

Яшчэ камент з ТУТбая: 'Партия БНФ поддержала...' Вспоминаю шествия адептов этой партии в 90-х годах с эскортом молодчиков в камуфляже. Как-то не очень вызывает доверие.'

.

Я такога не памятаю. Затое памятаю нядаўні выступ кіраўніка Партыі БНФ на Дзень Волі. А яшчэ памятаю, што тады ж скакалі яго так бы мовіць 'малодшыя б-ч-б браты і сёстры', і крычалку іх памятаю: 'Хто не скача, той маскаль.'

Гэтую крычалку не забудуць і беларускія рускія, якіх амаль 10% выбаршчыкаў, дый не забудуць у Крамлі. Так што яшчэ раз можна падзякваць Партыю БНФ за тое, што сваёй гучнай падтрымкай вашай кандыдатуры, Таццяна, яна нагадала мне пра тыя нядаўнія б-ч-б падскокі на Дзень Волі.

Магчыма гэтыя б-ч-б дзеткі-скакуны будуць скакаць і на будучым Чарнобыльскім шляху-2015 пад тую ж крычалку. Бо здаецца ім хочацца яшчэ дваццаць год між падскокамі казаць, што выбараў у нас няма сёння і заўтра не будзе, бо ім абы скакаць, а не думаць. Не думаць пра тое, што ў гэтым 2015-м годзе выбары прэзідэнта РБ, дый пра тое, што іх падскокі адаб'юцца на вынікі выбараў-2015, пры гэтым не на карысць апазіцыі або той часткі дэмакратычнага грамадства, якая жадае зменаў у палітычным жыцці беларускага народа - б-ч-б скакунам вынікі выбараў-2015 да лямпачкі.

Вось такія яны, бел-чырвона-белыя данайцы.

.

І напрыканцы маёй доўгай аповесці яшчэ адзін камент з ТУТбаю, які цалкам падтрымліваю: 'Танюша, я отдаю тебе мой голос! Удачи тебе! А еще боюсь за тебя...Очень. А вообще, женщины спасают этот мир.'

.

Канец цытавання артыкула 'БЕЛ-ЧЫРВОНА-БЕЛЫЯ ДАНАЙЦЫ'.

.

Як вы памятаеце, чытач, за некалькі тыдняў да выбараў-2015 Партыя БНФ адмежавалася ад сваёй заявы аб падтрымцы кандыдата Караткевіч, і выказалася супраць удзелу ў гэтых выбарах...

.

P.S. Заканчэнне будзе ў другой частцы.

Anatol Starkou

Крыху сумбурна, цяжкавата чытаць. Не ведаю, хто такі І. Турчынскі, але Уладзімір Роўда - рэальны чалавек, выкладаў у ЕГУ, напісаў кнігу 'Палітычная сістэма Рэспублікі Беларусь' (як для вучэбнага дапаможніка, там замнога публіцыстыкі і памылак, на мой густ).

'...змагацца з камунякамі, якіх у Вярхоўным Савеце БССР было ў 10 (дзесяць) разоў болей за фронтаўцаў' - гэта Вы загнулі. Фронтаўцаў у ВС было каля 30, а іншых дэпутатаў - каля 220, і не ўсе яны былі 'камунякамі'.

Я цалкам згодзен з тым, што 'любоў да Беларусі і беларускага чалавека' павінна быць важнейшай, чым нянавісць 'да Расеі і рускага чалавека' (і будзь-якая нянавісць увогуле). Але Вы, на жаль, таксама не дэманструеце цярпімасці да сваіх апанентаў: 'не знішчыўшы бел-чырвона-белую ідэалогію ... ніколі не прыйдзем да яднання'. Можа, другая частка будзе больш канструктыўная?

ВР - Анатолю

Паважаны BP,

вашыя заўвагі па-ранейшаму мне цікавыя. Прымаю іх да ведама.

.

На сайце Партыі БНФ на старонцы ПРА ПАРТЫЮ напісана:

'У 1990 годзе БНФ бярэ ўдзел у выбарах у прадстаўнічыя органы ўлады БССР... Пасьля выбараў у Вярхоўным Савеце ўтвараецца фракцыя БНФ – 37 чалавек з 345 дэпутатаў.'

Такім чынам мая лічба недалёка ад ісціны, калі гэта ісціна. Але ўсё ж у сваім арыгінале напішу '...пабеглі да беларускага вярхоўнасавецкага мікрафону змагацца з камунякамі, якіх у Вярхоўным Савеце БССР было АМАЛЬ у 10 (дзесяць) разоў болей за фронтаўцаў'.

Што датычыцца таго ці ўсе камунякі былі камунякамі... Прыму да ведама.

.

BP: 'Вы, на жаль, таксама не дэманструеце цярпімасці да сваіх апанентаў: 'не знішчыўшы бел-чырвона-белую ідэалогію ... ніколі не прыйдзем да яднання'.

.

Давайце аб гэтым - аб маёй цярпімасці да маіх апанентаў - пагаворым у іншы раз. Дамовіліся?

Зараз спрабую закончыць артыкул 'ОСОБЕННОСТИ НАЦИОНАЛЬНОЙ КАМПАНИИ БОЙКОТА'.

Anatol Starkou

цяпер жыхар ЗША---Дык ці шмат гэта ШЭСЦЬ год (1988-89-1994) праляжаць на накапе, каб прафукаць момант ісціны ў гісторыі нацыі, які бабулька Гісторыя дае АДЗІН РАЗ мо ў мільён лят?

Ня ведаю. Я ж на канапе тады ЛЯЖАЎ ля тэлевізара побач з тутэйшымі змагарамі,

=====

а я не ляжаў ...

6.11. 1990г. “Чырвоная змена” І. Чабатар

“Палатка ля Дома урада.

Ці абмінуць, ці мы сябе спалім. Тут каністра з бензінам…” Не суцешылі, а яшчэ больш растрывожылі нашу занепакоенасць словы А.Касача і П. Каснерыка. Іх палатка з 16 кастрычніка перад Домам урада, штодзень АБМІНАЮЦЬ НАРОДНЫЯ дэпутаты,…

Але ж заўтра –дэманстрацыя, ваенны парад, калоны войск, танкі…

НА ШЛЯХУ якіх паставілі сваю палатку з БЕЛА-ЧЫРВОНА-БЕЛЫМ сцягам Каснерык і Касач.

Абмінуць? Прынамсі, так было ў час начных рэпетыцый парада: ваенныя не кранулі дзіўнае паселішча…

НЕЗАДАВОЛЕНАСЦЬ маруднымі і палавінчатымі рашэннямі палітычных і аграрных праблем рэспублікі.

НЯЗГОДА з правядзеннем кастрычніцкіх святкаванняў у час, калі краіна не мае патрэбных сродкаў, каб ратаваць жыцці беларусаў ад чарнобыльскай ПАГІБЕЛІ.

З 5 лістапада Каснерык і Касач аб’явілі палітычную галадоўку-пратэст і заявілі, што гатовы ЦАНОЙ всаіх жыццяў прыцягнуць увагу ўрада да гэтых праблем”.

++++

04.01. 1993 года «Наш край», Зоя СОРОКОВИК

«Чего добился Пётр Каснерик

«Два года назад наша газета рассказала о молодом жителе деревни Переносины, ставшим известным на всю республику своим бунтарским поступком. («Чего добивается Петр Каснерик»). Он поселился в палатке на площади, называвшейся тогда имени Ленина в Минске, несколько суток голодал и заявил, что сожжет себя, если не выполнят его требований. А требования были такие:

Советы - без коммунистов,

никаких парадов в честь Октября,

ЗЕМЛЮ - тем, кто хочет на ней работать.

Прошло два года. Сама жизнь выполнила требования Каснерика. Уже нет могущественного идола, которому поклонялись, - Компартии; Площади имени Ленина в Минске переименована в площадь Независимости. Задолго до свершившегося факта Петр на своей палатке написал: «Пляц НЕЗАЛЕЖНАСЦІ 1».

Пятро Касьнерык

Anatol Starkou-'...пабеглі да беларускага вярхоўнасавецкага мікрафону змагацца з камунякамі, якіх у Вярхоўным Савеце БССР было АМАЛЬ у 10 (дзесяць) разоў болей за фронтаўцаў'.

======

а навошта з імі было змагацца?

у канцы кастрычніка 1990 года КАМУНЯЧЫ ВС прыняў праграму пераходу да рынкавай эканомікі.

А.А.Малафееў “Нам трэба яшчэ раз падумаць, як упісацца з нашай палітычнай платформай у рыначныя адносіны” (з выступлення на закрыцці XXXI з’езда КПБ лістапад 1990 ГОДА).

прыпайце патрэбныя законы а не змагайцеся!

Гость

Так, з лічбамі я памыліўся... Збіў з тропу тэкст у кнізе 'Беларуская палітычная сістэма і прэзыдэнцкія выбары 2001 году' (Менск-Варшава, 2001, с. 38): 'У 1990 годзе, пры выбарах дэпутатаў Вярхоўнага Савету 12 скліканьня, колькасьць дэпутатаў склала 254'. Насамрэч жа яшчэ 'давыбіралі' дэпутатаў. Але па сутнасці я не памыліўся: не было ў ВС на пачатку 1990-х 'камуняк' ажно ў 10 разоў больш, чым 'фронтаўцаў'. І нават 'АМАЛЬ у 10 разоў' не зусім дакладна. У першыя ж тыдні працы ВС быў створаны 'Дэмакратычны клуб', дзякуючы якому БНФ у прынцыповых пытаннях мог разлічваць на 70-80 галасоў. Карацей, прапорцыю 'рэфарматараў' і 'кансерватараў' у 1990-1991 гг. можна умоўна ацаніць як 1:4.

Гэта Ваша парада Таццяне Караткевіч: 'Але, калі б вы ішлі толькі з жаночай часткай беларускага грамадства - то бок ваша каманда падтрымкі была б выключна з жанчын Беларусі, то мяркую ў Рыгоравіча шансаў на перамогу было б не болей за 50 / 50'? Аптыміст Вы, аднака... ці фемініст? :) Калі ж сур'ёзна, то 'жаночы калектыў' аніяк не павялічыў бы шансы Т. К. у 2015 г. Наадварот, патрыярхальныя кабеткі з нашага электарату першыя апалчыліся б на такую кандыдатку.

ВР - Анатолю

'Падчас паседжаньня сойму Партыі БНФ 17 кастрычніка старшыня арганізацыі Аляксей Янукевіч заявіў, што падтрымка напачатку выбарчай кампаніі экс-кандыдаткі ў прэзыдэнты Тацяны Караткевіч была ягонай асабістай памылкай.' (СВАБОДА. 17.10.2015)'

.

Гэтая цытата адначасова рэдагаванне фіналу першай часткі майго артыкула, які прывёў вышэй. А зараз яго заканчэнне.

Anatol Starkou

Ну-ну, я-то пайду спаць. У нас ужо даволі позна. А Пятро К., аказваецца, не толькі цытаваць 'класікаў' умее - палатку ставіў і галадоўку аб'яўляў! Прымем да ведама :)

ВР

ОСОБЕННОСТИ НАЦИОНАЛЬНОЙ КАМПАНИИ БОЙКОТА. Заканчэнне.

.

Працягваем абмяркоўваць артыкул Владимира Ровдо 'Особенности кампании оппозиции во время президентских выборов 2015 г.'

.

Владимир Ровдо: 'После выхода из заключения Н. Статкевич провел несколько встреч с избирателями, на которых предложил не отказываться от генеральной стратегии 2010 г. – подготовки к мирной демократической революции, направленной на смену режима и подготовку к проведению новых свободных выборов... Она ориентирована на мирную революцию наподобие той, которая в 2013 г. одержала победу в Украине.

.

Называць дзяржаўны пераварот 2014 году рэвалюцыяй, ды яшчэ перамогай - гэта вышэй за маё паразуменне паліталогіі. Аб сваім поглядзе на вынікі 'рэвалюцыі' на Ўкраіне я выказаўся вышэй, а зараз дадам, што акрамя дзяржперавароту адбылася змена алігархіі ва ўладзе Ненькі, дый засталася карупцыя. Такім чынам Украіне не давялося стаць першай краінай у свеце, дзе няма карупцыі. Да таго ж украінскі народ за свой удзел на майдане ў палітычных гульнях сваіх алігархаў атрымаў дзірку ад бубліка, і гэта я шчэ мягка сказаў, бо, мяркую, ўсе пасля майданныя праблемы ўкраінскага грамадства яшчэ наперадзе.

.

Вернемся да артыкула.

.

Владимир Ровдо: 'В 2015 г. мы увидели не только раскол на сторонников бойкота выборов и приверженцев полного участия. Сторонников бойкота также следует разделить на тех, которые заняли позицию вынужденного бойкота, и тех, которые изначально выступали за него. Последние в основном объединились вокруг фигуры политического заключенного Николая Статкевича, который еще, находясь в тюремной камере, предложил свою кандидатуру в качестве единого кандидата от оппозиции. Он призвал всех политиков оппозиционной ориентации поддержать его, а в случае отказа ЦИК зарегистрировать его в качестве кандидата на выборах главы государства, объявить кампанию бойкота.'

.

Паверым на слова, што спадар Статкевіч не ведаў, што (1) аб'яднаць нашу так званую апазіцыю яшчэ нікому не ўдавалася, і (2) што ЦВК не зарэгіструе кандыдата, ў якога не знятая судзімасць.

.

У канцы верасня 2015 года на СВАБОДЕ адбылася он-лайн канферэнцыя з удзелам спадара Статкевіча, і я задаў яму некалькі пытанняў:

.

(1) Нядаўна па БТ кандыдат Таццяна Караткевіч выказалася супраць размяшчэння іншаземных ваенных баз на Беларусі, але супраць яе як кандадата на пасаду прэзідэнта былі і ёсць вашы публічныя выказванні на волі.

На маю думку ўсе хто супраць кандыдатуры Таццяны фактычна ўскосна ВЫСТУПАЮЦЬ ЗА РАЗМЯШЧЭННЕ РАСЕЙСКАЙ АВІЯБАЗЫ, то бок падтрымліваюць Аляксандра Лукашэнку, які ініцыяваў з'яўлення той авіябазы.

Спадар Статкевіч, вы за Таццяну Караткевіч у якасці будучага прэзідэнта РБ у 2015 годзе ці за расейскую авіябазу на Беларусі?

.

(2) Апошнім апазіцыйным часам шмат чуем аб наяўнасці кагэбістаў у апазіцыйным асяроддзі. Вашыя выказванні аб гэтым таксама вядомы.

Вы і надалей збіраецеся ў нашае палітыцы дзяліць нас, беларусаў, на кагэбістаў і сябе любімага на карысць уладзе Лукашэнкі ці мо ў хуткім часе ўсё ж сыйдзіце з палітыкі па сваёй волі?

Бо тых беларускіх апазіцыянераў-палітыканаў хто дзеліць нас, а не аб'ядноўвае ўвесь лукашысцкі час у нас хапае - іх вагон і маленькі вазок.

.

Адказ Мікалая Статкевіча:

'1) Фальшывая дылема – я супраць размяшчэньня іншаземных ваеггых баз у Беларусі, і, адначасова, супраць падстаўных “альтэрнатыўных” кандыдатаў.

2) Насамрэч, праблема існуе. Пасля выхаду з “амерыканкі” у 2011 годзе шэраг апазіцыйных палітыкаў знайшлі ў сабе сілы прызнацца, што іх прымусілі падпісаць пагадненне аб супрацоўніцтве з КГБ. Але, здаецца, што прызналіся ня ўсе.'

.

Яшчэ адно мае пытанне: 'Навошта мяняць Аляксандра Лукашэнку на пасадзе кіраўніка Беларусі? Дзеля чаго?'

.

Адказ Мікалая Статкевіча: 'Для разуменьня гэтага проста трэба прыехаць у Беларусь, пабыць сярод людзей і паглядзець, у што яны пераўтварыліся. Страх, паныласьць., матэырыяльныя праблемы. Людзям вельмі цяжка, яны адчуваюць сябе зьняважанымі, прыгнечанымі. І гэта усё зроблена дзякуючы намаганьням аднаго чалавека. Прыяжджайце сюды, паглядзіце – і вы пераканайцеся, чаму яго трэба мяняць.'

.

Дзякуй за запрашэнне, але адказу на сваё пытанне я не пачуў...

.

На маю думку, вось ужо дваццаць адзін год мы, белорусы, связаны друг с другом с помощью Лукашенко, и если бы не он, то давным-давно разнесли бы нашу Беларусь - нашу любимую синеокую Беларусь - в щепки.

.

Мы же под кнутом польского пана жили, под русским, немцем и французом тоже жили, а вот под белорусом, да еще в своем собственном государстве, - НЕТ.

.

Так вот то, что последние почти два года творится на Украине, показалось бы всем нам детской игрой в песочнице, по сравнению с тем, что наша белорусская цивилизация могла бы сотворить с нашей же белорусской цивилизацией, не имеющей белорусского духа, опыта, нюха, ума государственности - то есть мы на ментальном уровне все еще негосударственные люди, если бы не Лукашенко во главе нашей белорусской цивилизации. Разнесли бы мы все к чертям собачьим - все что было и то чего не было.

.

И я не шучу. Не шучу, потому что 27 июля 2015 года нашему государству Беларусь исполнилось всего 25 лет с даты провозглашения государственного суверенитета, і гэтую дату мы адзначалі не разам, не талакой.

.

Свалилась нам на голову эта независимость, и мы в 1994-м лучшего ничего не смогли придумать, как только избрать первым президентом РБ Александра Лукашенко. И в этом выборе белорусский народ не ошибся. Не ошибся хотя бы потому, что мы, белорусы, взамен получили спокойное эволюционное развитие своей экономики и государства в целом.

.

Владимир Ровдо: 'Однако призыв Статкевича тогда не был услышан лидерами политических партий и политизированных НПО. Единственной влиятельной организацией, изначально ориентировавшейся на такой сценарий, оказался Молодой фронт, лидер которого, также бывший политзаключенный Дмитрий Дашкевич в интервью газете Наша нива призвал оппозицию отказаться от пагубной переоценки собственного могущества и поддержать единого кандидата. Наиболее подходящими кандидатурами были названы Н. Статкевич и П. Северинец.'

.

19 снежня 2010 года ў мяне ў думках былі два кандыдата, за якіх збіраўся галасаваць - Мікалай Статкевіч і Андрэй Саннікаў. Прагаласаваў за апошняга, а пасля яго ўцёкаў у Вялікую Брытанію напісаў яму праз ФэйсБук, што шкадую аб сваім выбары. Зараз пасля вызвалення Мікалая Статкевіча мне не шкада, што я за яго не галасаваў.

.

Павал Севярынец...

На сайце Маладога Фронту ёсць яго артыкул 'Нацыянальная ідэя', з якога я працытую толькі фінал: 'А ў астатнім — усё, як у Пазьняка.'

.

То бок спачатку Нацыянальная ідэя... затым... Чамадан - Вакзал - Бруклін.

.

Я заўсёды, спадарства, шчыры з Маладым Фронтам - інакш з моладдзю быць нельга. Таму зараз паўтару сціпла ўсё, што некалі казаў МФ аб той падзеі напярэдадні выбараў-2010, пасля чаго Владимир Ровдо ў сваім артыкуле назваў яго 'бывший политзаключенный'. Дык з-за чаго Зміцер і яго паплечнік апынуліся на зоне?

.

- (1) З-за дурасці (гэта ж трэба было дадумацца за дзень да вырашальных прэзідэнцкіх выбараў-2010 хадзіць па гораду з вайсковай лапаткай);

- (2) З-за таго, што падчас бойкі ў іх з сабой была халодная зброя (вайсковая лапатка);

- (3) З-за таго, што па сваёй натуры / па свайму характару Зміцер беспредельщик - то бок Закон яму па боку.

.

Апошняе некалі сказаў на форуме СВАБОДЫ, дзе Зміцер таксама меў удзел. Таму ён не ЗА БЕЛАРУСЬ!, а за беспредел, і ў якасці доказа сказанаму мной, уважліва ізноў чытайце яго думкі аб Украіне ў артыкуле 'Змитер Дашкевич: Если работать, любое дело прибыльное. Тысячу-полторы я на мебели зарабатываю', які 21.06.2015 надрукавала Наша Ніва, і адкуль я прывёў свой камент, яки растлучачвае маё бачанне чыннікаў абмежавання дзяржавай свабоды хлопца, на падставе УК РБ.

.

З.Дашкевіч: 'Для мяне святло ў канцы тунэля — гэта падзеі ва Украіне. Многія, гледзячы на Украіну, пачалі заклікаць да аб’яднання з уладай. Акей, яны маглі б аб’ядноўвацца, калі б яны сапраўды рабілі ўсё, што ад іх залежыць, каб захаваць незалежнасць і каб сюды не прыйшла Расія. Але я іх запытваю: «А вы на якой мове размаўляеце?» Людзі не могуць элементарна перайсці на беларускую мову. Пуцін прыйшоў рабаваць Украіну, прыкрываючыся інтарэсамі рускамоўных. Размаўляйце па-беларуску, калі вы не хочаце бачыць тут Пуціна! А яны — давайце з уладамі аб’яднаемся. Няверны ў малым — няверны ва ўсім — ёсць такая біблійная ісціна. Супраць Лукашэнкі, больш чым ён сам, ніхто не зробіць у гэтай краіне. Так дыскрэдытаваць сябе, сваю сацыяльна-арыентаваную палітыку. І каб апазіцыя была маральным аўтарытэтам — уладу б узялі хоць сёння. Але нават людзі, якія супраць улады, задаюць пытанне: «А каму яе аддаць? Гэтым швондзерам?» Канечне, не 100% швондзеры. Ёсць шмат прыстойных людзей, такіх, як Севярынец, Статкевіч, яшчэ некаторыя персаналіі.'

.

Дык вы, спадарства, ЗА БЕЛАРУСЬ ці за Зміцера і яго погляды на яе?

.

Владимир Ровдо: '...большинство оппозиционеров избрало привычный путь: выдвижения собственных кандидатов на съездах, сбора подписей за собственных лидеров. Так поступили ОГП, БПОЛ Справедливый мир, движение Говори правду и БСДГ. Белорусские либералы выдвинули А. Лебедько, экс-коммунисты – С. Калякина, а отказ лидера движения Говори правду В. Некляева баллотироваться, не будучи единым кандидатом, создал вакансию, которая тут же была заполнена молодым неопытным, но очень активным политиком Т. Короткевич.'

.

Два узгаданых кандыдата (А.Лябедька і С.Калякін) не здолелі сабраць па 100тыс галасоў выбаршчыкаў, але збіраліся кіраваць 9,5млн народам.

Спадар Някляеў у канцы жніўня 2015 года на супольнай прэс-канфэрэнцыі з Мікалаем Статкевічам, Анатолем Лябедзькам і Паўлам Севярынцам заявіў: 'Чаму я не змагаўся зь Дзьмітрыевым? А што я адзін магу супраць спэцслужбаў?' (СВАБОДА. 28.08.2015).

Таксама СВАБОДА ад 05.10.2015: 'У нядзелю на мітынгу супраць расейскай вайсковай базы ў Беларусі Ўладзімер Някляеў нечакана абвясьціў аб правядзеньні там жа на плошчы Свабоды ў Менску ўстаноўчага сходу руху «За дзяржаўнасьць і незалежнасьць» і заявіў, што ўдзельнікі акцыі аўтаматычна становіцца яго сябрамі. Пасьля гэтага на сходзе фармальна абралі каардынатараў і лідэра руху. Некаторыя ўдзельнікі таго сходу ўжо выказалі нязгоду з гэтым.'

.

Такім чынам фармальна новы так бы мовіць Фронт ці фронцік створаны. Спадзяюся, што ў ім нарэшце не будзе месца для супрацоўнікаў КДБ, і ён прывядзе беларусаў... куды-небудзь.

.

Зараз у фінале хачу таксама выказацца наконт звязкі Андрэй Дзмітрыеў і Таццяна Караткевіч.

Зразумела, што ў дадзенай выбарчай кампаніі байкоту-2015 і адначасова прэзідэнцкіх выбараў-2015 паасобку яны дзейнічаць не маглі б: першы нядрэнны спец у правядзенні выбарчай кампаніі (ўспомніце 2010 год і кажу аб гэтым без іроніі), а другая, так бы мовіць, новы чарговы яго кандыдат пасля згаданай прэзідэнцкай кампаніі, з якім пакуль працуе Андрэй.

.

Пасля паездкі гэтай звязкі ў Брусэль і Вашынгтон лічу, што кар'ера беларускага палітыка Таццяны Караткевіч скончылася, а кар'ера Андрэя Дзмітрыева ў сэнсе распрацоўкі чарговага кандыдата (а мо і сябе любімага) яшчэ набярэ моц, і аб гэтым мы даведаемся падчас наступных выбараў. Не важна якіх ці то парламенцкіх, ці то прэзідэнцкіх.

.

Дык будзем іх надалей байкатаваць ці пашукаем каго-небудзь з нас у якасці новых кадэбістаў?

.

У першай частцы дадзенага артыкула ў пачатку размовы я нагадаў артыкул Сяргея Дубаўца 'Моц рэжыму – у немачы апазыцыі', сама назва якога на маю думку кажа, што немач апазіцыі ў пасрэднасці кіраўніцтва ёю.

.

Зараз урывак з камента Сяргея да гэтага артыкула, які я ўзяў з яго старонкі ў ФэйсБук.

.

Сяргей Дубавец: '...першае – не шукаць прычыны паразы ў пэрсанажах. Гэта падмяняе і адмяняе рэальны аналіз. Давайце, напрыклад, прымем за пункт адліку, што ўсе, хто нарадзіўся ў гэтай краіне, агенты КГБ. Цяпер можна абмеркаваць, што мы рабілі ня так...'

.

Добра. Тады зараз некалькі цытат з яго артыкула.

.

Сяргей Дубавец: '...палітычная сіла апазыцыя... малаініцыятыўная, некрэатыўная і разьяднаная...', '...вынік працы аграмаднага апарату рэжыму...', '...за слабасьцю апазыцыі трэба бачыць інсьпірацыі рэжыму...'

.

Дык давайце тады прымем за пункт адліку, што ўсе, хто нарадзіўся ў гэтай краіне, агенты рэжыму! Га?!

.

Тады не трэба будзе думаць аб тым, што апазіцыі ўладзе ў нас няма, што тое, што мы звыкліся называць апазіцыяй, апаніруе сама сабе, а не ўладзе, каб не шукаць прычыны паразы ў пэрсанажах, якія нас за чвэрць стагоддзя пасля СССР не здольныя аб'яднаць у адну грамадзянскую супольнасць. А заадно не станем шукаць прычыны паразы ў так званай нацыянальнай ідэалогіі - ў бел-чырвона-белай ўльтранацыяналістычнай ідэалогіі або так званай нацыянальнай ідэі, якая, як вынік 'адраджэнскага часу', адняла ў нас лукашызмам чвэрць стагоддзя жыцця грамадства, каб мы, беларусы, дагэтуль не стварылі на сваёй зямлі ў сваёй суверэннай дзяржаве беларускую дэмакратыю - ўладу падкантрольную беларускаму народу, - то бок падкантрольную беларусам, рускім, украінцам, палякам, габрэям, татарам і іншым грамадзянам Рэспублікі Беларусь.

Anatol Starkou

Прашу прабачэння ў мадэратара сайта НАШЕ МНЕНИЕ за чарговае рэдагаванне - не магу без гэтага, і прашу пакінуць гэты варыянт заканчэння майго артыкула.

.

ОСОБЕННОСТИ НАЦИОНАЛЬНОЙ КАМПАНИИ БОЙКОТА. Заканчэнне

.

Працягваю абмяркоўваць артыкул Владимира Ровдо 'Особенности кампании оппозиции во время президентских выборов 2015 г.'

.

В.Ровдо: 'После выхода из заключения Н. Статкевич провел несколько встреч с избирателями, на которых предложил не отказываться от генеральной стратегии 2010 г. – подготовки к мирной демократической революции, направленной на смену режима и подготовку к проведению новых свободных выборов... Она ориентирована на мирную революцию наподобие той, которая в 2013 г. одержала победу в Украине.'

.

Называць дзяржаўны пераварот у лютым 2014 году рэвалюцыяй, ды яшчэ перамогай - гэта вышэй за маё паразуменне паліталогіі.

Аб сваім поглядзе на вынікі 'рэвалюцыі' на Ўкраіне я выказаўся вышэй, а зараз дадам, што акрамя дзяржперавароту адбылася змена алігархіі ва ўладзе Ненькі, дый засталася карупцыя. Такім чынам Украіне не давялося стаць першай краінай у свеце, дзе няма карупцыі. Да таго ж украінскі народ за свой удзел на майдане ў палітычных гульнях сваіх алігархаў атрымаў дзірку ад бубліка, і гэта я шчэ мягка сказаў, бо, мяркую, ўсе пасля майданныя праблемы ўкраінскага грамадства яшчэ наперадзе.

.

Вернемся да артыкула.

.

В.Ровдо: 'В 2015 г. мы увидели не только раскол на сторонников бойкота выборов и приверженцев полного участия. Сторонников бойкота также следует разделить на тех, которые заняли позицию вынужденного бойкота, и тех, которые изначально выступали за него. Последние в основном объединились вокруг фигуры политического заключенного Николая Статкевича, который еще, находясь в тюремной камере, предложил свою кандидатуру в качестве единого кандидата от оппозиции. Он призвал всех политиков оппозиционной ориентации поддержать его, а в случае отказа ЦИК зарегистрировать его в качестве кандидата на выборах главы государства, объявить кампанию бойкота.'

.

Паверым на слова, маўляў, што спадар Статкевіч не ведаў, што (1) аб'яднаць нашу так званую апазіцыю яшчэ нікому не ўдавалася, і (2) што ЦВК не зарэгіструе каманду кандыдата, ў якога не знятая судзімасць.

.

У канцы верасня 2015 года на СВАБОДЕ адбылася он-лайн канферэнцыя з удзелам спадара Статкевіча, і я задаў яму некалькі пытанняў:

.

(1) Нядаўна па БТ кандыдат Таццяна Караткевіч выказалася супраць размяшчэння іншаземных ваенных баз на Беларусі, але супраць яе, як кандыдата на пасаду прэзідэнта, былі і ёсць вашы публічныя выказванні на волі.

На маю думку ўсе хто супраць кандыдатуры Таццяны фактычна ўскосна ВЫСТУПАЮЦЬ ЗА РАЗМЯШЧЭННЕ РАСЕЙСКАЙ АВІЯБАЗЫ, то бок падтрымліваюць Аляксандра Лукашэнку, які ініцыяваў з'яўлення той авіябазы.

Спадар Статкевіч, вы за Таццяну Караткевіч у якасці будучага прэзідэнта РБ у 2015 годзе ці за расейскую авіябазу на Беларусі?

.

(2) Апошнім апазіцыйным часам шмат чуем аб наяўнасці кагэбістаў у апазіцыйным асяроддзі. Вашыя выказванні аб гэтым таксама вядомы. Вы і надалей збіраецеся ў нашае палітыцы дзяліць нас, беларусаў, на кагэбістаў і сябе любімага на карысць уладзе Лукашэнкі ці мо ў хуткім часе ўсё ж сыйдзіце з палітыкі па сваёй волі? Бо тых беларускіх апазіцыянераў-палітыканаў хто дзеліць нас, а не аб'ядноўвае ўвесь лукашысцкі час, у нас хапае - іх вагон і маленькі вазок.

.

Адказ Мікалая Статкевіча:

'1) Фальшывая дылема – я супраць размяшчэньня іншаземных ваеггых баз у Беларусі, і, адначасова, супраць падстаўных “альтэрнатыўных” кандыдатаў.

2) Насамрэч, праблема існуе. Пасля выхаду з “амерыканкі” у 2011 годзе шэраг апазіцыйных палітыкаў знайшлі ў сабе сілы прызнацца, што іх прымусілі падпісаць пагадненне аб супрацоўніцтве з КГБ. Але, здаецца, што прызналіся ня ўсе.'

.

Яшчэ адно мае пытанне: 'Навошта мяняць Аляксандра Лукашэнку на пасадзе кіраўніка Беларусі? Дзеля чаго?'

.

Адказ Мікалая Статкевіча: 'Для разуменьня гэтага проста трэба прыехаць у Беларусь, пабыць сярод людзей і паглядзець, у што яны пераўтварыліся. Страх, паныласьць., матэырыяльныя праблемы. Людзям вельмі цяжка, яны адчуваюць сябе зьняважанымі, прыгнечанымі. І гэта усё зроблена дзякуючы намаганьням аднаго чалавека. Прыяжджайце сюды, паглядзіце – і вы пераканайцеся, чаму яго трэба мяняць.'

.

Дзякуй за запрашэнне, але адказу на сваё пытанне я не пачуў...

.

Полагаю, что уже двадцать один год мы, белорусы, связаны друг с другом с помощью Лукашенко, и если бы не он, то давным-давно разнесли бы нашу Беларусь - нашу любимую синеокую Беларусь - в щепки.

.

Мы же под кнутом польского пана жили, под русским, немцем и французом жили, а под белорусом, да еще в своем собственном государстве, - НЕТ.

.

Так вот то, что последние почти два года творится на Украине, показалось бы всем нам детской игрой в песочнице, по сравнению с тем, что наша белорусская цивилизация могла бы сотворить с нашей же белорусской цивилизацией, не имеющей белорусского духа, опыта, нюха, ума государственности - то есть мы на ментальном уровне все еще негосударственные люди, если бы не Лукашенко во главе нашей белорусской цивилизации. Разнесли бы мы все к чертям собачьим - все что было и то чего не было.

.

И я не шучу. Не шучу, потому что 27 июля 2015 года нашему государству Беларусь исполнилось всего 25 лет с даты провозглашения государственного суверенитета, і гэтую дату мы адзначалі не разам, не талакой.

.

Свалилась нам на голову эта независимость, и мы в 1994-м лучшего ничего не смогли придумать, как только избрать первым президентом РБ Александра Лукашенко. И в этом выборе белорусский народ не ошибся. Не ошибся хотя бы потому, что мы, белорусы, взамен получили спокойное эволюционное развитие своей экономики и государства в целом.

.

Вернемся да артыкула.

.

В.Ровдо: 'Однако призыв Статкевича тогда не был услышан лидерами политических партий и политизированных НПО. Единственной влиятельной организацией, изначально ориентировавшейся на такой сценарий, оказался Молодой фронт, лидер которого, также бывший политзаключенный Дмитрий Дашкевич в интервью газете Наша нива призвал оппозицию отказаться от пагубной переоценки собственного могущества и поддержать единого кандидата. Наиболее подходящими кандидатурами были названы Н. Статкевич и П. Северинец.'

.

19 снежня 2010 года ў маіх думках былі два кандыдата, за якіх збіраўся галасаваць - Мікалай Статкевіч і Андрэй Саннікаў. Прагаласаваў за апошняга, а пасля яго ўцёкаў у Вялікую Брытанію напісаў яму праз ФэйсБук, што шкадую аб сваім выбары. Зараз пасля вызвалення Мікалая Статкевіча мне не шкада, што я за яго не галасаваў.

.

Павал Севярынец...

На сайце Маладога Фронту ёсць яго артыкул 'Нацыянальная ідэя', з якога працытую толькі фінал: 'А ў астатнім — усё, як у Пазьняка.'

.

То бок спачатку Нацыянальная ідэя... затым... Чамадан - Вакзал - Бруклін.

.

Я заўсёды, спадарства, шчыры з Маладым Фронтам - інакш з моладдзю быць нельга. Таму зараз паўтару сціпла ўсё, што некалі казаў МФ аб той падзеі напярэдадні выбараў-2010, пасля якой Владимир Ровдо ў сваім артыкуле назваў Дашкевіча 'бывший политзаключенный'. Дык з-за чаго Зміцер і яго паплечнік апынуліся на зоне?

.

(1) З-за дурасці (гэта ж трэба было дадумацца за дзень да вырашальных прэзідэнцкіх выбараў-2010 хадзіць па гораду з вайсковай лапаткай).

(2) З-за таго, што падчас бойкі ў іх з сабой была халодная зброя (вайсковая лапатка).

(3) З-за таго, што па сваёй натуры / па свайму характару Зміцер беспредельщик - то бок Закон яму па боку.

.

Апошняе некалі сказаў на форуме СВАБОДЫ, дзе Зміцер таксама меў удзел. Таму ён не ЗА БЕЛАРУСЬ, а за беспредел, і ў якасці доказа сказанаму чытайце уважліва яго думкі аб Украіне ў артыкуле 'Змитер Дашкевич: Если работать, любое дело прибыльное. Тысячу-полторы я на мебели зарабатываю', які 21.06.2015 надрукавала Наша Ніва, і адкуль я прывёў свой камент вышэй, які растлучачвае маё бачанне прычын абмежавання дзяржавай свабоды хлопца на падставе УК РБ.

.

З.Дашкевіч: 'Для мяне святло ў канцы тунэля — гэта падзеі ва Украіне. Многія, гледзячы на Украіну, пачалі заклікаць да аб’яднання з уладай. Акей, яны маглі б аб’ядноўвацца, калі б яны сапраўды рабілі ўсё, што ад іх залежыць, каб захаваць незалежнасць і каб сюды не прыйшла Расія. Але я іх запытваю: «А вы на якой мове размаўляеце?» Людзі не могуць элементарна перайсці на беларускую мову. Пуцін прыйшоў рабаваць Украіну, прыкрываючыся інтарэсамі рускамоўных. Размаўляйце па-беларуску, калі вы не хочаце бачыць тут Пуціна! А яны — давайце з уладамі аб’яднаемся. Няверны ў малым — няверны ва ўсім — ёсць такая біблійная ісціна. Супраць Лукашэнкі, больш чым ён сам, ніхто не зробіць у гэтай краіне. Так дыскрэдытаваць сябе, сваю сацыяльна-арыентаваную палітыку. І каб апазіцыя была маральным аўтарытэтам — уладу б узялі хоць сёння. Але нават людзі, якія супраць улады, задаюць пытанне: «А каму яе аддаць? Гэтым швондзерам?» Канечне, не 100% швондзеры. Ёсць шмат прыстойных людзей, такіх, як Севярынец, Статкевіч, яшчэ некаторыя персаналіі.'

.

Дык вы, спадарства, ЗА БЕЛАРУСЬ ці за Зміцера і яго погляды на яе? А вы, часам, не швондзеры?

.

В.Ровдо: '...большинство оппозиционеров избрало привычный путь: выдвижения собственных кандидатов на съездах, сбора подписей за собственных лидеров. Так поступили ОГП, БПОЛ Справедливый мир, движение Говори правду и БСДГ. Белорусские либералы выдвинули А. Лебедько, экс-коммунисты – С. Калякина, а отказ лидера движения Говори правду В. Некляева баллотироваться, не будучи единым кандидатом, создал вакансию, которая тут же была заполнена молодым неопытным, но очень активным политиком Т. Короткевич.'

.

Два узгаданых кандыдата (А.Лябедзька і С.Калякін) не здолелі сабраць па 100тыс галасоў выбаршчыкаў, але збіраліся кіраваць 9,5млн народам.

Спадар Някляеў у канцы жніўня 2015 года на супольнай прэс-канфэрэнцыі з Мікалаем Статкевічам, Анатолем Лябедзькам і Паўлам Севярынцам заявіў: 'Чаму я не змагаўся зь Дзьмітрыевым? А што я адзін магу супраць спэцслужбаў?' (СВАБОДА. 28.08.2015).

Таксама СВАБОДА ад 05.10.2015: 'У нядзелю на мітынгу супраць расейскай вайсковай базы ў Беларусі Ўладзімер Някляеў нечакана абвясьціў аб правядзеньні там жа на плошчы Свабоды ў Менску ўстаноўчага сходу руху «За дзяржаўнасьць і незалежнасьць» і заявіў, што ўдзельнікі акцыі аўтаматычна становіцца яго сябрамі. Пасьля гэтага на сходзе фармальна абралі каардынатараў і лідэра руху. Некаторыя ўдзельнікі таго сходу ўжо выказалі нязгоду з гэтым.'

.

Такім чынам фармальна новы так бы мовіць Фронт ці фронцік створаны. Спадзяюся, што ў ім нарэшце не будзе месца для супрацоўнікаў КДБ, і ён прывядзе беларусаў... куды-небудзь.

.

Зараз у фінале хачу выказацца наконт звязкі Андрэй Дзмітрыеў і Таццяна Караткевіч.

Зразумела, што ў дадзенай выбарчай кампаніі байкоту-2015 і адначасова прэзідэнцкіх выбараў-2015 паасобку яны дзейнічаць не маглі б: першы нядрэнны спец у правядзенні выбарчай кампаніі (ўспомніце 2010 год і кажу аб гэтым без іроніі), а другі чалавек, так бы мовіць, новы чарговы яго паддоследны / подопытный кандыдат пасля згаданай прэзідэнцкай кампаніі, з якім пакуль працуе Андрэй.

.

Пасля нядаўняй паездкі гэтай звязкі ў Брусэль і Вашынгтон лічу, што кар'ера беларускага палітыка Таццяны Караткевіч скончылася, а кар'ера Андрэя Дзмітрыева ў сэнсе распрацоўкі чарговага кандыдата (а мо і сябе любімага) яшчэ набярэ моц, і аб гэтым мы даведаемся падчас наступных выбараў. Не важна якіх - ці то парламенцкіх, ці то прэзідэнцкіх.

.

Дык будзем іх надалей байкатаваць ці пашукаем каго-небудзь з нас у якасці кадэбістаў?

.

У першай частцы дадзенага артыкула ў пачатку размовы я нагадаў артыкул Сяргея Дубаўца 'Моц рэжыму – у немачы апазыцыі', сама назва якога, на маю думку, кажа, што немач апазіцыі ў пасрэднасці кіраўніцтва ёю.

.

Зараз урывак з камента Сяргея з яго старонкі ў ФэйсБук да гэтага артыкула.

.

С. Дубавец: '...першае – не шукаць прычыны паразы ў пэрсанажах. Гэта падмяняе і адмяняе рэальны аналіз. Давайце, напрыклад, прымем за пункт адліку, што ўсе, хто нарадзіўся ў гэтай краіне, агенты КГБ. Цяпер можна абмеркаваць, што мы рабілі ня так...'

.

Добра. Тады цытата з яго артыкула.

.

С.Дубавец: 'Але як палітычная сіла апазыцыя больш падобная да дысэнту, да гурткоў па інтарэсах. Яна малаініцыятыўная, некрэатыўная і разьяднаная. Слабасьць апазыцыі, на маю думку, у найменшай ступені тлумачыцца асабістымі якасьцямі актывістаў – у большасьці, паўтаруся, годных людзей. Гэтая слабасьць – вынік працы аграмаднага апарату рэжыму, які атрымлівае салідныя заробкі зь дзяржаўнага бюджэту адно толькі за дэмаралізацыю апанэнтаў. З гэтага вынікае наступная выснова: за слабасьцю апазыцыі трэба бачыць інсьпірацыі рэжыму, за кожным збоем і правалам (няяўнымі, у першую чаргу) трэба разглядаць маштабную працу адпаведных структур.'

.

Дык давайце тады прымем за пункт адліку, што ўсе, хто нарадзіўся ў гэтай краіне, агенты рэжыму! Га?

.

Тады не трэба будзе думаць аб тым, што апазіцыі ўладзе ў нас няма, што тое, што мы звыкліся называць апазіцыяй, апаніруе сама сабе, а не ўладзе, каб не шукаць прычыны паразы ў пэрсанажах, якія нас за чвэрць стагоддзя пасля СССР няздольныя аб'яднаць у адну грамадзянскую супольнасць.

.

А заадно не станем шукаць прычыны паразы ў так званай нацыянальнай ідэалогіі - ў бел-чырвона-белай ўльтранацыяналістычнай ідэалогіі або так званай нацыянальнай ідэі, якая, як вынік 'адраджэнскага часу', адняла ў нас лукашызмам чвэрць стагоддзя жыцця грамадства, каб мы, беларусы, дагэтуль не стварылі на сваёй зямлі ў сваёй суверэннай дзяржаве беларускую дэмакратыю - ўладу падкантрольную беларускаму народу, - то бок падкантрольную беларусам, рускім, украінцам, палякам, габрэям, татарам і іншым грамадзянам Рэспублікі Беларусь.

Anatol Starkou

Можа, я яшчэ не зусім прачнуўся, але ў чым фішка Вашага артыкула? Што не трэба ісці за Дашкевічам і Статкевічам, а Лукашэнка нас яднае? Што ўсе мы - 'агенты рэжыму'? Што на Украіне - поўная разруха (дарэчы, сёлета я быў у Чарнігаве і Кіеве, разрухі не заўважыў)? У чым?

ВР - Анатолю

to BP,

У тым, што існуе два розных несумяшчальных света:

- адзін стваральны - стварае Беларусь-дзяржаву і вядзе за сабой 9,5млн народ;

- другі трындзійны - трындзіць аб сабе і аб ёй дзе заўгодна - ў замежжы, незалежных СМІ, віртуальным свеце-інтэрнэце.

.

Вось такая наша нацыянальная адметнасьць / наша национальная особенность.

Anatol Starkou

Анатоль, ну вось я сёе-тое стварыў, хоць і не 'Беларусь-дзяржаву' (пераклаў амаль 20 чужых кніг, напісаў колькі сваіх... etc). У той жа час дыскутую з Вамі ў інтэрнэце, мо нават і 'трынжу' ('трындзю'?). Да якой катэгорыі належу, паводле Вашай класіфікацыі? А Вы самі? :)

ВР

Напісаць ці перакласці ксёнжку, расказаць аб гэтым у СМІ ці інэце і ствараць дзяржаву, пры гэтым змагчы арганізаваць 9,5млн нацыю індывідуалістаў - крыху розныя рэчы.

Ведаеце, ў нас праведнікаў-рэвалюцыянераў - тых кухарак-тэарэтыкаў, якія ведаюць як трэба правільна кіраваць дзяржавай Беларусь, за многа, а рэальны стваральнік дзяржавы ўсяго адзін. Не, гэта не я.

Я той, хто гэта ўбачыў зусім нядаўна з завоблачных вышынь Нью Ёркскіх небаскробаў.

Anatol Starkou

to BP,

.

Два апошніх сваіх камента - частка размова з вамі - крыху адрэдагаваў і дадаў у свой арыгінал фіналу артыкула ОСОБЕННОСТИ НАЦИОНАЛЬНОЙ КАМПАНИИ БОЙКОТА.

.

Дзякуй за размову.

Anatol Starkou
Добавить комментарий

Наше Мнение © 2003-2020

Публикация писем читателей не означает согласие авторов проекта с высказанным мнением.