Структура эліт у Беларусі і яе ўплыў на стабільнасць палітычнага рэжыму (II)

Працяг.
Пачатак гл. Структура эліт у Беларусі

Новы прэзідэнт як рацыянальны палітык узважваў свае шансы на працяг знаходжання пры ўладзе і ўмацаванне такой улады. Ён абапіраўся на значную перавагу электаральных і адміністрацыйных рэсурсаў. Але гэтага было мала. Два гады спатрэбіліся А. Лукашэнку для ўсталявання поўнага ўласнага кантролю над мясцовымі адміністрацыямі, сродкамі масавай інфармацыі і для падаўлення апазіцыі.

Структура эліт і змены рэжыма ў 1994 – 2001 гг.

Два ўказы прэзідэнта № 476 ад 20 лістапада 1995 г. і № 519 ад 26 снежня 1995 г. прывялі да фактычнага прызначэння кіраўнікоў выканкамаў мясцовых саветаў кіраўнікамі вышэйстаячых выканаўчых камітэтаў. Узнікла знамітая прэзідэнцкая вертыкаль улады, начале з прэзідэнтам краіны. Менавіта ён прызначае старшыняў Мінскага гарвыканкама і старшыняў усіх абласных выканаўчых камітэтаў. Кіраўнікі абласцей, у сваю чаргу, прызначаюць кіраўнікоў раёнаў і г.д. Выканкамы таксама перасталі быць падсправаздачнымі мясцовым саветам, абіраемым грамадзянамі. У Канстытуцыі 1996 г. такі стан рэчаў, які дэ-факта ліквідаваў мясцовае самакіраванне ў Беларусі, быў замацаваны ў артыкуле 119 [1].

Ужо ў канцы 1994 г. у Беларусі быў дадзены старт працяглай кампаніі барацьбы “народнага прэзідэнта” з незалежнымі журналістамі і органамі друку. 20 снежня 1994 г. буйнейшыя газеты краіны выйшлі з белымі плямамі, замест даклада дэпутата ад фракцыі БНФ С. Антончыка аб карупцыі ў структурах прэзідэнцкай адміністрацыі, які быў забаронены прэзідэнтам да друку. Пасля гэтага выпадка новы ўрад прымусіў дзяржаўныя друкарні разарваць дамовы з васьмю найбольш папулярнымі незалежнымі газэтамі, што прывяло да прыпынення іх выхаду ў свет. Паралельна А. Лукашэнка зрабіў больш жорсткім кантроль над электроннымі СМІ з дапамогай кадравых прызначэнняў асабіста давераных яму асоб.

У Рэспубліцы Беларусь само слова “апазіцыя” пры А. Лукашэнку стала набываць рэзка адмоўны сэнс. Дзяржава мусіла весці з ёй непрымірымую барацьбу, а не заключаць кампрамісы. Уноч з 12 на 13 красавіка 1995 г. спецслужбы па загаду прэзідэнта збілі ў будынку парламента дэпутатаў апазіцыі БНФ, якія ў знак пратэсту супраць падрыхтоўкі рэферэндума аб дзяржаўнай мове і сімволіцы абвесцілі галадоўку. У жніўні 1995 г. машыністы электрацягнікоў мінскага метро спынілі працу, патрабуючы падвышэння заробку. Прэзідэнт убачыў у гэтым факце змову з удзелам польскай Салідарнасці. Па яго загаду затрымалі і кінулі за краты 20 чалавек ініцыятараў страйку, у тым ліку дэпутата парламента С. Антончыка. Усе ўдзельнікі пратэсту былі звольнены з працы, а дзейнасць Свабоднага прафсаюза была забаронена.

Нецярпіпасць прэзідэнта распаўсюджвалася не толькі на нацыянальную і дэмакратычную апазіцыю. Палітычнае поле ў краіне апынулася рэструктураваным не па ідэалагічнаму падзелу, а ў адпаведнасці з прынцыпам: “за” альбо “супраць” самаго А. Лукашэнкі. Гэта тлумачыць нам вострыя супярэчнасці паміж ім і ідэалагічна блізкімі прэзідэнту камуністамі і аграрыямі, якія складалі большасць у Вярхоўным Савеце XIIIсклікання, абраным у 1995 г. пасля працяглай і цяжкой кампаніі. Асноўным сродкам барацьбы з апазіцыяй і ўмацавання асабістай улады выступалі плебісцыты.

Першы, спалучаны з першым турам парламенцкіх выбараў 1995 г., дазволіў прэзідэнту нанесці ўдар па нацыянальна-дэмакратычнай апазіцыі: узняць статус рускай мовы, зрабіўшы яе другой дзяржаўнай; вярнуць старую некалькі мадэрнізаваную савецкую сімволіку ў якасці дзяржаўнай. Прэзідэнт таксама атрымаў права роспуску парламента, што супярэчыла важнейшым прынцыпам прэзідэнцкай рэспублікі, замацаваным у Канстытуцыі 1994 г. [2] Другі плебісцыт ў лістападзе 1996 г. ужо павінен быў паўнамоцтвы ўсіх іншыя галінаў ўлады, акрамя прэзідэнта, зрабіці неістотнымі.

У 1996 г. А. Лукашэнка мог абаперціся на прэзідэнцкую вертыкаль і дзяржаўных чыноўнікаў як групу ў цэлым, таму што яна залежыла выключна ад яго ласкі. Адміністрацыя прэзідэнта ўзяла пад свой кантроль электронныя СМІ і асноўныя шматтыражныя газеты краіны. Апазіцыя была расколата. У парламент не патрапілі прадстаўнікі БНФ. Лідэр Фронту З. Пазняк быў вымушаны з’ехаць за мяжу, каб пазбегнуць арышту, а то і забойства. Спікер парламента С. Шарэцкі не валодаў харызмай і многімі якасцямі палітычнага лідэра. Ён асудзіў масавую дэманстрацыю апазіцыі ў Мінску 26 красавіка ў гадавіну аварыі на Чарнобыльскай АЭС і тым самам рэзка скараціў мабілізацыйны патэнцыял парламента. Абараняць яго ў лістападзе прыйшло не шмат людзей. Нарэшце, А. Лукашэнка змог разлічваць на падтрымку з боку кіраўніцтва Расійскай Федэрацыі, таму што менавіта ён паставіў свой подпіс пад дамовай аб стварэнні супольнасці двух дзяржаў. Вялікая перавага сілаў на баку дамінуючага актара – прэзідэнта краіны – рэзка паднізіла для яго кошт падаўлення апазіцыі ў парламенце і Канстытуцыйным судзе, што дазволіла фальсіфікаваць вынікі рэферэндума і распусціць сам Вярхоўны савет у лістападзе 1996 г. У краіне ўзнік аўтарытарны рэжым асабістай улады.

Калі казаць пра структуру эліт, у 1996 г. яна стала маналітнай, то бок з высокай інтэграцыяй элітных сегментаў вакол прэзідэнта і нізкай дыферэнцыяцыяй (аўтаноміяй) такіх сегментаў. Аднак парадаксальным чынам сам дамінуючы палітычны актар у Беларусі перыядычна разбураў інтэграцыю эліты, таму што меў патрэбу ў папулізме як спосабе ажыццяўлення панавання, рэгулярнай мабілізацыі насельніцтва на барацьбу супраць усёй “сукупнасці начальства”, з якім ён сябе не асацыяваў. Гэта, бузумоўна, негатыўна ўплывала на дасягненне рэжымам Лукашэнкі стану раўнавагі (кансалідацыі).

У 1996 г. аўтарытарны палітычны рэжым у Рэспубліцы Беларусь не мог разглядацца як кансалідаваны таксама таму, што ў грамадстве заставаліся важныя цэнтры супраціўлення персаналісцкай уладзе: ашмёткі не да канца разгромленага парламента, новыя лідэры апазіцыі (В. Ганчар і Г. Карпенка), якія займалі адкрыта скептычныя пазіцыі ў дачыненні да кіраўніка дзяржавы. Засцерагаўся А. Лукашэнка і цалкам магчымай фронды бюракратыі, якая цярпела ад папулізму вярхоўнай улады. Таму дасягннене рэжымам стану раўнавагі зацягнулася да 2001 г. і новых выбараў кіраўніка дзяржавы (у выніку рэферэндума 1996 г. прэзідэнт прыпісаў сабе два дадатковых гады паўнамоцтваў).

У 1999 г. шырокая апазіцыя (ад БНФ да ПКБ уключна) правяла кампанію альтэрнатыўных выбараў прэзідэнта. Нягледзячы на тое, што на яе першых этапах Вярхоўны Савет валодаў ініцыятывай, кампанія пацярпела паражэнне. Кідалася ў вочы істотная перавага рэсурсаў у кіраўніка дзяржавы. На яго працавалі вертыкаль улады, сілавыя структуры, дзяржаўныя СМІ. Апазіцыя не была адзінай: адзін з яе перспектыўных лідэраў Г. Карпенка не браў у ёй удзел. Мабілізацыйны патэнцыял ВС  быў нязначным. Ускосным наступствам кампаніі стаў раскол буйнейшай апазіцыйнай партыі БНФ на КХП БНФ і ПБНФ. Узмацніліся і рэпрэсіі супраць няўрадавых арганізацый і партый. Самым моцным ударам па апазіцыі стала яе фізічнае вынішчэнне: у прэзідэнцкіх выбарах 2001 г. не маглі браць удзел ні выкрадзены В.Ганчар, ні памершы пры нявысветленых абставінах Г. Карпенка.

На другіх выбарах прэзідэнта ў 2001 г. А. Лукашэнка здолеў пазбегнуць фронды чыноўнікаў прывентыўнымі мерамі (палітычнымі працэсамі супраць В. Лявонава і  Т. Віннікавай – двух найбольш незалежных прадстаўнікоў цэнтральнай эліты і заменай пяці рэгіянальных кіраўнікоў з сямі на прадстаўнікоў шклоўска-магілеўскага “клану”. Акрамя таго, як адзначае Сіліцкі, істотна ўзрасла падтрымка беларускага рэжыма з боку кіраўніцтва Расійскай Федэрацыі. Атрыманне эканамічных прэферэнцый было “аплочана істотнымі саступкамі Мінска ў ваеннай і палітычнай сферах, і нават абяцаннем прэзідэнта далучыць Беларусь да Расіі” [3].

Такім чынам, кансалідацыя аўтарытарызма ў Беларусі, альбо дасягненне ім стану раўнавагі, была здзейснена толькі пасля другіх прэзідэнцкіх выбараў, а не пасля канстытуцыйнага рэферэндума, як памылкова лічыць Сіліцкі, Гельман і некаторыя іншыя палітолагі [4]. Менавіта тады рэзка ўзрос кошт супраціву іншых сегментаў эліты, які цягнуў за сабой не толькі страту ўлады, але і свабоды, калі не жыцця. Выкраданні Ю. Захарэнкі і В. Ганчара, а таксама судовыя працэсы над В. Лявонавым і Т. Віннікавай, рыхтаваліся ўладамі спецыяльна да прэзідэнцкіх выбараў 2001 г., на якіх А. Лукашэнку нічога не заставалася, як атрымліваць “элегантную перамогу” над не вельмі папулярным прафсаюзным лідэрам – У. Ганчарыкам – адзіным кандыдатам дэмакратычных сіл.

---------

[1] Гл.: Артыкул 119 Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь 1996 года, с. 36.

[2] Існуюць вялікія сумневы ў тым, што вынікі дадзенага волевыяўлення з’яўляюцца сапраўднымі. Як ужо адзначалася вышэй, яны былі спалучаны з першым турам выбараў у Вярхоўны Савет, якія ў вельмі многіх акругах не адбыліся. Было абрана толькі 119 дэпутатаў з 260 з-за нізкай яўкі. Аднак рэферэндум паўсюль адбыўся, з удзелам 65% выбаршчыкаў. – гл.: Звязда,1995, 16 мая.

[3] Сіліцкі В. Эканамічная палітыка Лукашэнкі // Беларуска-расійская інтэграцыя. Аналітычныя артыкулы. Мн.: Энцыклапедыкс, 2002, с. 64.

[4] See: Silitski V. Preempting Democracy: The Case of Belarus // Journal of Democracy. 2005, vol. 16 (4); Гельман В. Пазнач. твор, с.10.

Комментарии

Владимир Ровдо--Спікер парламента С. Шарэцкі не валодаў харызмай і многімі якасцямі палітычнага лідэра.

\\\\\\\\\\\\\\\

«21 июля 1999 депутаты Верховного Совета 13 созыва, верные Конституции 1994 года, НАЗНАЧИЛИ С. Шарецкого и. о. ПРЕЗИДЕНТ. С конца июля 1999 года Шарецкий живет в Вильнюсе (Литва), принимаемый как глава легитимной власти Беларуси; ему представлена государственная охрана».( «Кто есть кто в Беларуси?» 1999 год издания).

!!!!!!!

Цитата из выступления С. Шарецкого на III съезде Партии Коммунистов Белорусской 17 декабря 1994 года:«Давайте от слов перейдем к делу – создадим КОМИТЕТ по воссозданию СССР. Вы наши политические единоМЫШЛЕННИКИ. Мы готовы вместе с вами бороться за голоса изби гость рателей на выборах нового Верховного Совета. И кто из нас выиграет неважно. Ваша победа – это наша победа».

Пятро Касьнерык

«Предательству М.С.Горбачёва и его К* не было предела. Увидев свою безнаказанность, он согласился с приостановкой деятельности КПСС, после чего такой же приговор КПБ вынес Верховный Совет БССР, в котором более восьмидесяти процентов коммунистов! Многие номенклатурные партийные работники стали выходить из состава КПСС, показав тем самым, что коммунистам по убеждению они никогда не были, а вступили в партию лишь потому, что искали «корыто, где гуще и вкуснее замешено»

Незадолго после приостановления деятельности КПСС подписываются так называемые «Беловежские соглашения», которые утверждает ВС БССР, УССР и РСФСР.

Когда вдумаешься в эти события и пытаешься дать им оценку, невольно приходишь к выводу, что это «предательство века», которое по своему цинизму и аморальности трудно с чем-либо сравнить».Семён Георгиевич Шарецкий, март 199ч года.

Пятро Касьнерык

«Мысль о необходимости создания партии, главной целью которой была бы защита интересов аграрников—кормильцев народа, возникла у меня на XIX конференции КПСС, делегатом которой я был. Именно там я впервые увидел, что во главе КПСС стоит человек, который сам, видимо, не знал, чего он хочет. Кто-то ещё питал надежды, что Генсек искренне желает исправить допущенные при строительстве социализма ошибки и с этой цель затеял перестройку. Другие начали сомневаться в его умении и даже способностях делать что-то конкретное, ибо к тому времени он уже изрядно поднадоел своими речами, в которых не просматривалось никакого содержания, кроме общего призыва «надо перестраиваться всем и во всём» У третьих уже складывалось мнение, что во главе партии и государства стоит человек, который, прикрываясь демагогией, ведет к развалу и партию и государство.

Я в то время так далеко не заходил в своих суждениях, ибо не мог допустить мысли о том, что М.С.Горбачёв сознательно ведёт дело к развалу КПСС и созданного ею строя,(Лукашенко не голосовал за ратификацию «Беловежских соглашений) Но то, что он демагог, в этом у меня не было сомнения. И участвуя в работе XIX партконференции, я ещё больше убедился в этом.

Присутствуя на XIX партконференции, я убедился и в то, что в Политбюро ЦК КПСС нет силы, которая могла бы противостоять демагогии М.С.Горбачёва. В первом ряду президиума конференции сидели А.А.Громыко, М.С.Соломенцев, В.М.Чебриков, В.В.Щербицкий, на лицах которых были чётко выражены тяжёлая изнеможенность от прожитых лет и полное отсутствие каких-либо мыслей по поводу происходившего в зале. В первом ряду президиума были также В.И.Воротников, Л.Н.Зайков, В.П.Никонов, Н.И.Рыжков и В.А.Медведев, о которых можно сказать библейским выражением: «Да простит их бог (Бог с маленькой буквы в тексте С. Шарецкого—П.К.), ибо они сами не ведают, что творят» В этом же ряду были Э.А.Шеварднадзе, который, как и Горбачёв, по-видимому, уже в то время знал, что он делает, и А.Н.Яковлев, вид которого походил на вид режиссёра, внимательно следившего за разыгрывающимся фарсом.

После XIX партконференции необходимо было время для того, чтобы я смог свои мысли о необходимости создания Аграрной партии привести в порядок и оформить на бумаге.(Нет. Лукашенко не голосовал за ратификацию «Беловежских соглашений.) Для этого мне понадобилось ещё немало месяцев.

В течении этого периода я вновь несколько раз открывал сочинения К.Маркса и Ф.Энгельса, В.Г.Плеханова, В.И.Ленина, И.В.Сталина, А.Смита, перелистал свои конспекты, которые я вел по каждой прочитанной общественно-политической книге или статье, переговорил со многими учёными-обществоведами и хозяйственниками, механизаторами и животноводами, вызывая всех их на полемику. Когда мысли легли на бумагу, нужны были подходящий случай и соответствующая аудитория, что бы можно было изложить их вслух.

И такой случай и аудитория появились. Я был приглашён в качестве одного из выступающих на расширенное заседание президиума Всесоюзной сельскохозяйственной академии имени Ленина. Выступал я уже к исходу дня. И, как и следовало ожидать, моё выступление привело многих присутствующих на заседании в шок. Крайне неожиданным оно было и для самого президента ВАСХНИЛ А.А.Никонова. к нему подошли другие академики. Обменивались мнением о случившемся и посоветовавшись, как здесь быть, пришли к выводу, что надо позвонит в Политбюро ЦК КПСС. Против этого не возражал и я. Да по-другому поступить не мог. (Это знают все. Депутат ВС БССР А.Лукашенко не голосовал за ратификацию «Беловежских соглашений»)

Наутро за мной к гостинице подошла чёрная «Волга», которая быстро доставила меня на Старую площадь, Помню как сейчас--.то было в 9 часов. Когда я вошёл в кабинет члена политбюро и секретаря ЦК КПСС Е.С.Сторева, там уже сидели А.А.Никонов. Беседа между мной и Е.С.Строевым длилась два часа. А.А.Никонов не проронил не слова. Вначале разговор был нелицеприятный, хотя и корректный. К концу беседы Е.С.Строев согласился с моими доводами и спросил, на что я претендую. К этому времени ответ был продуман: «На опубликование своих мыслей в печати». Договорились, что такую возможность мне предоставят на страницах газеты «Сельская жизнь»

А тем временем события на политической арене развивались дальше. Когда дело дошло до Фороса, то Е.С.Строев вспомнил и обо мне. Я бал приглашён в числе примерно двух десятков человек на беседу к М.С.Горбачичёву. В числе присутствующих там были уже знакомые мне А.Н Яковлев, Е.С.Строев, А.А.Никонов и М.И.Лапшин, с которым мы познакомились на XIX партконференции, а также не сходивший к тому времени с экранов телевизоров Ю.Черниченко. М.С.Горбачёв принимал нас в зале заседаний Политбюро, куда после Фороса он переселился, ибо его президентский кабинет занял уже Ельцин. Вначале беседы М.С.Горбачёв произнёс часовую вступительную речь, которая, как всегда, была путанной и противоречивой. Мне удалось уловить из неё два момента—это то, что после событий в Форосе страна стала, дескать, другой и что США мол, хотят, чтобы Советский Союз был большим и крепким.

Все эти утверждения Генсека и Президента очень удивили меня, и в своём выступлении, и задавая вопросы, я отреагировал на них отрицательно. Более того, после той беседы у меня уже не было сомнения в том, что вот-вот произойдет какая-то трагедия. Поэтому я с ещё большей энергией взялся за пропаганду необходимости создания самостоятельной партии аграрников. Однако этого, к сожалению, не хотело понимать тогдашнее руководство ЦК КПБ и всячески препятствовало созданию партии аграрников, причём даже тогда, когда уже нельзя было запретить появление новых партий. И это одна из причин, что вместо аграрной партии социалистической ориентации вначале была создана Крестьянская партия, которая, как и следовало ожидать, сразу же попала под влияние БНФ.

Время шло…». (Семён ШАРЕЦКИЙ «Аграрная партия Беларуси и её идеалы. Сборник статей и выступлений» Мн., ООО «ФИНАДО», 1995год)

Пятро Касьнерык

Ровда-20 снежня 1994 г. буйнейшыя газеты краіны выйшлі з белымі плямамі, замест даклада дэпутата ад фракцыі БНФ С. Антончыка аб карупцыі ў структурах прэзідэнцкай адміністрацыі, які быў забаронены прэзідэнтам да друку.

========

22 11.1994 «ПРАВДА

«Итак, в Беларуси взорвалась политическая бомба. Один из лидеров парламентской оппозиции (Антончик выступил на сессии ВС с докладом о коррупции в команде президента …

. Подоплёка компании по коррупции ясна. ВЕСНОЙ предстоят выборы Верховного Совета, а Белорусский народный фронт рвётся к власти.

. Ирония судьбы: предвыборные методы Александра Лукашенко, носившие немалый популистский налёт, сейчас в ещё более популистской форме применяются против него…

Он НЕ ПОШЁЛ на тесное взаимодействие с ЛЕВЫМИ силами. Далее, по сути дела Лукашенко начал ВЫПОНЯТЬ программу БНФ. И вот сейчас жизнь мстит белорусскому президенту…»

\\\\\\\\\\\

Главными коррумпированными элементами БНФ объявил Чигиря и Богданкевича, затем Чигиря переименовали в политзаключенного, а гидру коррупции Богдаркевича в Почётные Председатели Объединённой гражданской партии Непочётный Председатель которой Лебедько.

Пятро Касьнерык

Ровдо--Апазіцыя была расколата. У парламент не патрапілі прадстаўнікі БНФ.

30 декабря1994 года создан социалистический блок

«Уважаемые соотечественники!

Дорогие братья и сестры!

Предстоящие 14 мая 1995 года выборы депутатов ВС РБ дают ПОСЛЕДНИЙ ШАНС конституционным путем изменить соотношение сил в высших эшелонах власти, приоритет государственной политики.

Мы призываем трудящихся поддержать на выборах представителей СОЦИАЛИСТИЧЕСКИХ сил!

Проявите высокую социальную активность на выборах, чтобы

ИЗБЕЖАТЬ ПРАВАЙ ОПАСТНОСТИ,

ПРЕКРАТИТЬ КАПИТАЛИЗАЦИЮ и разрушение страны».

Обращение принято на собрании представителей политических партии и общественных организаций СОЦИАЛИСТИЧЕСКОЙ ориентации.

От Аграрной партии – сопредседатель С. Г. Шарецкий.

От Партии коммунистов Белорусская – первый секретарь С. И. Калякин.

От Ленинского коммунистического союза молодежи (белорусского) – первый секретарь С. В. Возняк.

Пятро Касьнерык

Ровдо-Апазіцыя была РАСКОЛАТА. У парламент не патрапілі прадстаўнікі БНФ.

21.11.2006 22:27 Рудые Свабода Юры Дракахруст, Прага

Ці быў рэфэрэндум 1996 году паваротным пунктам?

Дракахруст: “Спадар Пашкевіч( кіраўнік адмін. Прэзідэнта ў той час), чым вы тады кіраваліся, чаму вы лічылі, што прэзыдэнт мае рацыю ў канфлікце зь Вярхоўным Саветам?”

Пашкевіч: “Я нагадаю, што ў Прэзыдыюме ВСярхоўнага С тады быў ня толькі дэмакрат Карпенка, але там у першую чаргу былі прадстаўнікі КАПАРТЫІ Беларусі. Больш за тое, старшынём ВС быў лідэр Аграрнай партыі, якая была ТОЙ ЖА КАМУНІСТЫЧНАЙ.

І для мяне асабіста і для многіх іншых, хто падтрымліваў рэфэрэндум, гэта была ня толькі падтрымка Лукашэнкі, а барацьба новага са старым. Мне было СТРАШНА, што да ўлады могуць вярнуцца КАМУНІСТЫ».

«По числу избранных депутатов Аграрная партия вышла НА ПЕРВОЕ МЕСТО. При этом приятно, что и НА ВТОРОМ месте находится наш союзник по сотрудничеству во время выборов – ПКБ. Успех аграрников и коммунистов на выборах в парламент является закономерным явлением, хотя многими не хочется это признавать...

. Особенно упражняется в этом «Свабода». Что можно ответить на взгляды этой «бэнээфовки»? Во-первых, председатели колхозов, ставшие депутатами, разбираются в жизни не хуже, чем НЕКОТОРЫЕ ФОТОРГАРФЫ..

Но этого, конечно, не могла заметить «Свобода», которая уже давно взяла на свое вооружение такие «свободные» методы освещения событий, как ЛОЖЬ, КЛЕВЕТУ и ЛИЦЕМЕРИЕ. ». (Книга Семёна Шарецкого «Аграрная партия Беларуси и ее идеалы» 1995г., стр. 248).

Пятро Касьнерык

Рлвдо-Гэта тлумачыць нам вострыя супярэчнасці паміж ім і ідэалагічна БЛІЗКІМІ прэзідэнту камуністамі і аграрыямі, якія складалі большасць у Вярхоўным Савеце XIIIсклікання, абраным у 1995 г.

=

да звар'яценьня блізкімі!!!

6 верасня 1996 года. Радыё СВАБОДА

Паведамленне Віталя Цыгынкова з паседжання Вярхоўнага Савета 13-га склікання:

“Ад імя групы дэпутатаў выступіў лідэр Партыі камуністаў беларускае Сяргей Калякін. Прэзідэнцскі праект Канстытуцыі Калякін назваў БУРЖУАЗНА-ДЭМАКРАТЫЧНЫМ які ставіць апошнюю кропку ў ЛІКВІДАЦЫІ савецкай улады на Беларусі”.

І ніхто з незалежных журналістаў ці, так называемых, правых палітыкаў не пацікавіўся а чаму гэта лідэр камуністаў называе прэзідэнцскі праект Канстытуцыі БУРЖУАЗНА-ДЭМАКРАТЫЧНЫМ.

апошняя кропка ў ЛІКВІДАЦЫІ савецкай улады на Беларусі отсуствие в Конституции понятия КОЛЛЕКТИВНОЙ СОБСТВЕННОСТИ.

08.02.2000 «Белорусская нива»

«Председатель Комиссии по аграрным вопросам Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь Николай Куцко:

--Понятие «КОЛХОЗ» как предприятие, базирующееся на коллективной форме собственности, которая оказалось «ВНЕ ЗАКОНА» еще до принятия нового Гражданского кодекса Конституцией Республики Беларусь 1994 года (с изменениями и дополнениями), принятой на республиканском референдуме 24 ноября 1996 года (статья 13), определено: «Собственность может быть государственной и частной» И Точка. Гражданский кодекс лишь привел отношения собственности в соответствие с этой статьей и определил организационно-правовые формы деятельности всех юридических лиц».

Собирают подписи депутатов ВС и бывший министр Внутренних дел Захаренко переседая с машины в машину, так рассказывал член КС в то время Михаил Пастухов, везет их в Конституционный суд. Заходит в кабинет председателя и говорит: «Товарищ Тихиня подпиши!!!!». Валерий Гурьевич хоть и коммунист, но, слава Богу, не настолько. В противном случае коммунистический переворот был бы успешно осуществлён.

Ортодоксальный коммунист Шарецкий становится Президентом РБ, а коммунист Новиков, Первый заместитель Председателя ВС, возглавляет Верховный Совет.

Статья 105 Конституции Республики Беларусь (1994г.) В случае вакансии должности Президента или невозможности исполнения им своих обязанностей его полномочия до принесения Присяги вновь избранным Президентом переходят к председателю ВС. В этом случае обязанности Председателя ВС переходят к Первому заместителю Председателя ВС.

Пятро Касьнерык

Ровдо-Гэта тлумачыць нам вострыя супярэчнасці паміж ім і ідэалагічна БЛІЗКІМІ прэзідэнту камуністамі і аграрыямі, якія складалі большасць у Вярхоўным Савеце XIIIсклікання, абраным у 1995 г.

++++++++++

так і было ... ПОДЛО!

Апрель 2000 года «ТОВАРИЩ» газета коммунистов калякинцев.

ОСТАНОВИМ РАЗРУШИТЕЛЕЙ КОЛЛЕКТИВНЫХ ХОЗЯЙСТВ!

Как уже сообщалась, исполнительная власть Республики Беларусь приступила к практической реализации статьи 1141 Гражданского кодекса, предусматривающей насильственную ликвидацию колхозов и совхозов.

Эта ПОДЛАЯ акция готовилась исподволь и с исключительный цинизмом и неуважением к белорусскому народу. Так, одним из вопросов референдума 1996 года был вопрос о возможности свободной продажи земли. Этот риторический вопрос был внесен в референдум только с одной целью: отвлечь внимание людей от того, что лукашенковская конституция фактически лишила колхозы и колхозников своей земли и имущества. Теперь же пришло время реализовать полученное мошенническим путем «право» на дележку добычи – земли и имущества колхозов. Причем все это будет проходить под аплодисменты правых и при благосклонном одобрении Запада. Ещё более трагичны последствия УНИЧТОЖЕНИЯ колхозов и совхозов НАСИЛЬСТВЕННОЕ устранение сельчан из общественного производства и привязывание их к натуральному хозяйству ВЫВОДИТ ИЗ АКТИВНОЙ ПОЛИТИЧЕСКОЙ ДЕЯТЕЛЬНОСТИ примерно 3 миллиона граждан-сельчан. Таким образом, наша задача – задача коммунистов, состоит в том, чтобы вся страна знала, что происходит сегодня в сельском хозяйстве, какое реформирование предлагается и как оно будет проводиться. Мы предлагаем гражданам республики поддержать наш протест против насильственной ликвидации коллективных хозяйств и выступить за отмену АНТИНАРОДНЫХ положений нового Гражданского кодекса Республики Беларусь».

Пятро Касьнерык

РОВДО--Лідэр Фронту З. Пазняк быў вымушаны з’ехаць за мяжу, каб пазбегнуць арышту, а то і ЗАзабойства.

\\\\\\\\\\

ну дык было за што!!!

======

З прамога тэлеэфіру 20 чэрвеня 1994 году:

Пазьняк: Шаноўны Мікола, я скажу САМАЕ галоўнае. ПРЭЗЫДЭНТ Пазьняк НЯ будзе РАЗганяць КАЛГАСЫ. І ўвогуле, у нас у Беларусі ніхто ня ставіць такога пытаньня.

==

21.12.1994 г. «Бел.Нива»

«17 декабря 1994 года на III съезде ПКБ принята резолюция: «Об отношении КОММУНИСТОВ республики к намеченной реорганизации общественного сельскохозяйственного производства» В ней говорится «В антикризисной программе Президента РБ «Концепция стабилизации и развития агрокомплекса Республики Беларусь» сделана ставка на УНИЧТОЖЕНИЕ колхозно-совхозного строя…

… «Поэтому, – подчеркивается в резолюции, – мы со всей решительностью говорим безоглядным «рыночникам»: перестаньте играть с огнем!» Съезд обратился ко всем честным труженикам села и города с призывом осознать их серьезность нависшей угрозы, сказать РЕШИТЕЛЬНОЕ «нет!» капитализации сельского хозяйства».

Пятро Касьнерык

Политолог, кандидат философских наук, преподаватель магистерской программы «Публичная политика» в Европейском гуманитарном университете (Вильнюс),руководитель Аналитического белорусского центра Владимир Ровдо!

ЗАЛЯПІ КА яшчэ байку на тэму –Ускраіна цэ Эўропа?!

%%%%%%%%%%%

22:04, 23.11.2014 НН

Кіраўнік МЗС Германіі: Украіна не ўступіць ні ў ЕС, ні ў НАТА

+++++++++++++

НАШЕ МНЕНИЕ Экспертное сообщество Беларуси

Почему захлебнулся Майдан?

Источник: ИА «Росбалт» Автор Максим Швейц

Опубликовано 6.12. 2013, 1:07

………………….

//////////////

Комментарии

Гутарка Коля і Горьбі

Горьбі—усе гэта шушара палякі, чэхі і нават Прыбалы перабягуць да вас ну і х… з імі.

Коль—а Белаусь?

Горьбі—Беларусь гэта як чэка ў гранаце! Вырвеш Расія звар’яцея.

Коль—а што цяпер Расія не вар’яцкая краіна?

Горьбі—вар’яцкая Расія гэта калі канец свету!! Вам трэба канец свету?

Коль—не, не і яшчэ раз не!!!

Горьбі---а што будзем рабіць з Украінай яна Вам патрэбана?

Коль- гэта дзе вялізарныя прасторы чарназему і 40(!!!) млн. хахлоў?!!!

Горьбі—так!

Коль-не, не і яшчэ раз не!!!

Грорьбі- і для нас россіян ана як костка ў горле!!

Коль- то давай запінаем яе.

Горьбі—давай!!! туды-сюды, тыды-сюды каб у хахлоў атрымаўся ЗАВАРОТ мазгоў.

Паціснулі рукі.

І запісалі- ТАК будзе вавекі вякоў!!!

Пятро Касьнерык 8 декабря 2013, 13:20

Пятро Касьнерык
Добавить комментарий

Наше Мнение © 2003-2021

Публикация писем читателей не означает согласие авторов проекта с высказанным мнением.

{* *}